سه شنبه , ۸ مهر ۱۳۹۹
فوری
خانه / مذهبی / قرآن کریم / سوره المجادله

سوره المجادله

سُوۡرَةُ المجَادلة

.
بِسۡمِ ٱللهِ ٱلرَّحۡمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان

 قَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّتِي تُجَادِلُكَ فِي زَوْجِهَا وَتَشْتَكِي إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ يَسْمَعُ تَحَاوُرَكُمَا إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ (١)

(اى رسول ما) خدا سخن آن زن را كه درباره شوهرش با تو به مجادله برخاسته و شكوه او به خدا مى‏برد محققا شنيد و گفتگوهاى شما را نيز خدا مى‏شنود كه خدا البته شنوا و بيناست. (اوس بن صامت با زن خود خوله بنت ثعلبه ظهار كرد يعنى گفت: «تو بر من چون مادرى». و اين كار در حكم طلاق و حرمت آور بود. زن نزد رسول آمد و حكم پرسيد. رسول حكم به حرمت فرمود. زن باز مجادله كرد و آخر گفت: من به خدا شكوه مى‏كنم از تنهايى و غربت خود. و آيه بعد راجع به حكم ظهار نازل شد و بر اين فعل حرام كفّاره معيّن گرديد). (۱)

الَّذِينَ يُظَاهِرُونَ مِنْكُمْ مِنْ نِسَائِهِمْ مَا هُنَّ أُمَّهَاتِهِمْ إِنْ أُمَّهَاتُهُمْ إِلا اللائِي وَلَدْنَهُمْ وَإِنَّهُمْ لَيَقُولُونَ مُنْكَرًا مِنَ الْقَوْلِ وَزُورًا وَإِنَّ اللَّهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ (٢)

كسانى از شما كه با زنان خود ظهار كنند آنها مادر حقيقى شوهران نخواهند شد بلكه مادر ايشان جز آن كه آنها را زاييده نيست و اين مردم سخنى ناپسند و باطل مى‏گويند، و خدا را عفو و بخشش بسيار است. (۲)

وَالَّذِينَ يُظَاهِرُونَ مِنْ نِسَائِهِمْ ثُمَّ يَعُودُونَ لِمَا قَالُوا فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَتَمَاسَّا ذَلِكُمْ تُوعَظُونَ بِهِ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ (٣)

و آنان كه با زنان خود ظهار كنند آن گاه از گفته خود برگردند، پيش از تماس و مجامعت بايد برده‏اى آزاد كنند. به اين عمل پند و موعظه مى‏شويد (تا ديگر به اين كار حرام اقدام نكنيد) و خدا به تمام كردار شما آگاه است. (۳)

فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيَامُ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَتَمَاسَّا فَمَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ فَإِطْعَامُ سِتِّينَ مِسْكِينًا ذَلِكَ لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَتِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ وَلِلْكَافِرِينَ عَذَابٌ أَلِيمٌ (٤)

و هر كه برده نيابد (يعنى بر آزاد كردن برده توانايى ندارد) باز بايد پيش از جماع دو ماه پى در پى روزه بگيرد، و باز اگر نتواند بايد شصت مسكين را طعام دهد. اين (حكم كفّاره) براى آن است كه شما به خدا و رسول او ايمان (كامل) آريد. و اين احكام حدود الهى است و كافران را عذاب دردناك دوزخ مهيّاست. (۴)

إِنَّ الَّذِينَ يُحَادُّونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ كُبِتُوا كَمَا كُبِتَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَقَدْ أَنْزَلْنَا آيَاتٍ بَيِّنَاتٍ وَلِلْكَافِرِينَ عَذَابٌ مُهِينٌ (٥)

آنان كه با خدا و رسول او سخت مخالفت مى‏كنند آنها هم مانند كافران پيش به رو در (آتش عذاب) افتند. و ما آيات روشن بيان نازل كرديم، و كافران را عذاب ذلت و خوارى مهيّاست. (۵)

يَوْمَ يَبْعَثُهُمُ اللَّهُ جَمِيعًا فَيُنَبِّئُهُمْ بِمَا عَمِلُوا أَحْصَاهُ اللَّهُ وَنَسُوهُ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ (٦)

در روزى كه خدا جميع خلايق را (براى حساب) برانگيزد تا آنها را به (نتيجه) اعمالشان كه او تمام را به شماره ضبط فرموده و آنها فراموش كرده‏اند آگاه سازد، و خدا بر همه موجودات عالم گواه است. (۶)

أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأرْضِ مَا يَكُونُ مِنْ نَجْوَى ثَلاثَةٍ إِلا هُوَ رَابِعُهُمْ وَلا خَمْسَةٍ إِلا هُوَ سَادِسُهُمْ وَلا أَدْنَى مِنْ ذَلِكَ وَلا أَكْثَرَ إِلا هُوَ مَعَهُمْ أَيْنَ مَا كَانُوا ثُمَّ يُنَبِّئُهُمْ بِمَا عَمِلُوا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ (٧)

آيا نديدى كه آنچه در آسمانها و زمين است خدا بر آن آگاه است؟ هيچ رازى سه كس با هم نگويند جز آنكه خدا چهارم آنها و نه پنج كس جز آنكه خدا ششم آنها و نه كمتر از آن و نه بيشتر جز آنكه هر كجا باشند او با آنهاست سپس روز قيامت همه را به (نتيجه نيك و بد) اعمالشان آگاه خواهد ساخت كه خدا به كليه امور عالم داناست. (۷)

أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ نُهُوا عَنِ النَّجْوَى ثُمَّ يَعُودُونَ لِمَا نُهُوا عَنْهُ وَيَتَنَاجَوْنَ بِالإثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَمَعْصِيَةِ الرَّسُولِ وَإِذَا جَاءُوكَ حَيَّوْكَ بِمَا لَمْ يُحَيِّكَ بِهِ اللَّهُ وَيَقُولُونَ فِي أَنْفُسِهِمْ لَوْلا يُعَذِّبُنَا اللَّهُ بِمَا نَقُولُ حَسْبُهُمْ جَهَنَّمُ يَصْلَوْنَهَا فَبِئْسَ الْمَصِيرُ (٨)

آيا آنان (يعنى يهود و منافقان) را كه از نجوا و راز گفتن با هم ممنوع شدند نديدى كه باز هم با يكديگر بر بزهكارى و دشمنى و مخالفت رسول راز گفتن از سرگرفتند؟ و هر گاه حضور تو آيند (از مكر و خديعت) تو را سلام و تحيّتى گويند كه خدا نفرموده است و پيش خود مى‏گويند: (اگر اين شخص رسول خداست) چرا خدا بر اين سلام (تمسخر آميزى) كه به او مى‏كنيم ما را عذاب نمى‏كند؟! عذاب دوزخ آنها را كفايت است كه در آنجا كه بسيار بد منزلگاهى است پيوسته معذّب خواهند شد. (۸)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا تَنَاجَيْتُمْ فَلا تَتَنَاجَوْا بِالإثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَمَعْصِيَةِ الرَّسُولِ وَتَنَاجَوْا بِالْبِرِّ وَالتَّقْوَى وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ (٩)

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، شما هر گاه با هم، سخنى به راز گوييد هرگز بر بزهكارى و دشمنى و مخالفت رسول نگوييد بلكه بر نيكويى و تقوا راز به ميان آريد و از خدا كه به سوى او محشور خواهيد شد بترسيد و پرهيزكار شويد. (۹)

إِنَّمَا النَّجْوَى مِنَ الشَّيْطَانِ لِيَحْزُنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَلَيْسَ بِضَارِّهِمْ شَيْئًا إِلا بِإِذْنِ اللَّهِ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ (١٠)

 

هميشه نجوا و راز گفتن از (نفوس شريره) شيطان است كه مى‏خواهد مؤمنان را دلتنگ و پريشان خاطر كند در صورتى كه هيچ زيان به آنها نمى‏رساند جز آنكه امر خدا باشد، و مؤمنان بايد هميشه بر خدا توكل كنند. (۱۰)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا قِيلَ لَكُمْ تَفَسَّحُوا فِي الْمَجَالِسِ فَافْسَحُوا يَفْسَحِ اللَّهُ لَكُمْ وَإِذَا قِيلَ انْشُزُوا فَانْشُزُوا يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَالَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجَاتٍ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ (١١)

اى اهل ايمان، هر گاه شما را گفتند كه در مجالس خود جاى را (بر يكديگر) فراخ داريد، جاى باز كنيد (و براى نشستن مكان بالاتر و نزديك‏تر به پيغمبر تنازع و تزاحم مكنيد) تا خدا بر توسعه (مكان و مقام و منزلت) شما بيفزايد و هر گاه گفتند كه از جاى خود (براى توسعه مجلس يا كار خير ديگرى) برخيزيد، برخيزيد، تا خدا مقام اهل ايمان و دانشمندان شما را (در دو جهان) رفيع گرداند، و خدا به هر چه كنيد به همه آگاه است. (۱۱)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا نَاجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوَاكُمْ صَدَقَةً ذَلِكَ خَيْرٌ لَكُمْ وَأَطْهَرُ فَإِنْ لَمْ تَجِدُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ (١٢)

اى اهل ايمان، هر گاه بخواهيد كه با رسول سخن سرّى گوييد (يا سؤالى كنيد) پيش از اين كار بايد مبلغى صدقه دهيد كه اين صدقه براى شما بهتر و پاكيزه‏تر است (كه شما را از سؤالات بى‏جا بر كنار و از بخل و لئامت پاك مى‏گرداند) و اگر (از فقر) چيزى (براى صدقه) نيابيد در اين صورت خدا بسيار آمرزنده و مهربان است. (۱۲)

أَأَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوَاكُمْ صَدَقَاتٍ فَإِذْ لَمْ تَفْعَلُوا وَتَابَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَاللَّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ (١٣)

آيا از اينكه پيش از راز گفتن با رسول صدقه دهيد (از فقر) ترسيديد؟ پس حال كه اداء صدقه نكرديد و خدا هم شما را بخشيد اينك نماز به پا داريد و زكات بدهيد و خدا و رسول او را اطاعت كنيد، و خدا به هر چه كنيد آگاه است. (۱۳)

أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ تَوَلَّوْا قَوْمًا غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مَا هُمْ مِنْكُمْ وَلا مِنْهُمْ وَيَحْلِفُونَ عَلَى الْكَذِبِ وَهُمْ يَعْلَمُونَ (١٤)

آيا آن (منافق) مردمى را نديدى كه با (يهود) قومى كه خدا بر آنها غضب كرده است دوستى كردند؟ آنها به حقيقت نه از شما مسلمين و نه از فرقه يهودند و به دروغ قسم ياد مى‏كنند (كه ما اهل ايمانيم) در صورتى كه خود مى‏دانند. (۱۴)

أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا إِنَّهُمْ سَاءَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (١٥)

خدا بر آنها عذابى سخت مهيّا كرده، زيرا بسيار زشت كردارند. (۱۵)

اتَّخَذُوا أَيْمَانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ فَلَهُمْ عَذَابٌ مُهِينٌ (١٦)

آن مردم منافق سوگند و قسمهاى خود را سپر قرار دادند پس (خلق را) از راه خدا بازداشتند، پس بر آنها كيفر عذاب ذلّت و خوارى خواهد بود. (۱۶)

لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوَالُهُمْ وَلا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا أُولَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ (١٧)

و هرگز مال و فرزندان، آنان را از (عذاب قهر) خدا ابدا نرهاند، آنها اهل آتش دوزخند و در آن هميشه معذّبند. (۱۷)

يَوْمَ يَبْعَثُهُمُ اللَّهُ جَمِيعًا فَيَحْلِفُونَ لَهُ كَمَا يَحْلِفُونَ لَكُمْ وَيَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ عَلَى شَيْءٍ أَلا إِنَّهُمْ هُمُ الْكَاذِبُونَ (١٨)

روزى كه خدا همه آنها را (براى انتقام) برانگيزد پس چنان كه براى شما قسم ياد مى‏كنند براى خدا هم به دروغ سوگند مى‏خورند و مى‏پندارند كه اثرى بر آنها خواهد داشت. الا (اى اهل ايمان) بدانيد كه آنها بسيار مردم دروغگويى هستند. (۱۸)

اسْتَحْوَذَ عَلَيْهِمُ الشَّيْطَانُ فَأَنْسَاهُمْ ذِكْرَ اللَّهِ أُولَئِكَ حِزْبُ الشَّيْطَانِ أَلا إِنَّ حِزْبَ الشَّيْطَانِ هُمُ الْخَاسِرُونَ (١٩)

شيطان بر (دل) آنها سخت احاطه كرده كه فكر و ذكر خدا را به كلى از يادشان برده، آنان حزب شيطانند، الا (اى اهل ايمان) بدانيد كه حزب شيطان به حقيقت زيانكاران عالمند. (۱۹)

إِنَّ الَّذِينَ يُحَادُّونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أُولَئِكَ فِي الأذَلِّينَ (٢٠)

آنان كه با خدا و رسول او عناد و مخالفت مى‏كنند آنها در ميان (خلق) خوار و ذليل‏ترين مردمند. (۲۰)

كَتَبَ اللَّهُ لأغْلِبَنَّ أَنَا وَرُسُلِي إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ (٢١)

خدا (در لوح محفوظ) نگاشته و حتم گردانيده كه البته من و رسولانم (بر دشمنان) غالب شويم، كه خدا بسيار قوى و مقتدر است. (۲۱)

لا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُولَئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الإيمَانَ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ وَيُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ أُولَئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (٢٢)

هرگز مردمى را كه ايمان به خدا و روز قيامت آورده‏اند چنين نخواهى يافت كه دوستى با دشمنان خدا و رسول او كنند هر چند آن دشمنان پدران يا فرزندان يا برادران يا خويشان آنها باشند. اين مردم پايدارند كه خدا بر دلهاشان (نور) ايمان نگاشته و به روح (قدسى) خود آنها را مؤيد و منصور گردانيده و آنها را به بهشتى داخل كند كه نهرها زير درختانش جارى است و جاودان در آنجا متنعّمند، خدا از آنها خشنود و آنها هم از خدا خشنودند، اينان به حقيقت حزب خدا هستند، الا (اى اهل ايمان) بدانيد كه حزب خدا رستگاران عالمند. (۲۲)

درباره ادمین

هم در پی بالائیــــان ، هم من اسیــر خاكیان هم در پی همخــــانه ام ،هم خــانه را گم كرده ام آهـــــم چو برافلاك شد اشكــــم روان بر خاك شد آخـــــر از اینجا نیستم ، كاشـــــانه را گم كرده ام درقالب این خاكیان عمری است سرگردان شدم چون جان اسیرحبس شد ، جانانه را گم كرده ام

مطالعه دیگر مطالب

Ziyarat Ashora dengan terjemahan Bahasa Indonesia

Ziyarat dari Imam Hosein Damai besertanya pada hari dia menjadi syahid yang dikenal sebagai ziyarat Ashora

terjemahan surat al kauthar

بِسۡمِ ٱللهِ ٱلرَّحۡمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ به نام خداى بخشاينده مهربان إِنَّآ أَعۡطَيۡنَـٰكَ ٱلۡكَوۡثَرَ (١)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Enter Captcha Here : *

Reload Image