دوشنبه , ۷ مهر ۱۳۹۹
فوری
خانه / مذهبی / قرآن کریم / سوره الحشر

سوره الحشر

سُوۡرَةُ الحَشر

.
بِسۡمِ ٱللهِ ٱلرَّحۡمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان

سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (١)

هر چه در آسمانها و زمين است همه به تسبيح و ستايش يكتا خداى عالم كه مقتدر و حكيم است مشغولند. (۱)

هُوَ الَّذِي أَخْرَجَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ مِنْ دِيَارِهِمْ لأوَّلِ الْحَشْرِ مَا ظَنَنْتُمْ أَنْ يَخْرُجُوا وَظَنُّوا أَنَّهُمْ مَانِعَتُهُمْ حُصُونُهُمْ مِنَ اللَّهِ فَأَتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوا وَقَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُمْ بِأَيْدِيهِمْ وَأَيْدِي الْمُؤْمِنِينَ فَاعْتَبِرُوا يَا أُولِي الأبْصَارِ (٢)

اوست خدايى كه كافران اهل كتاب را (يعنى يهود بنى نضير را كه به مكر، قصد قتل پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله كردند) براى اولين بار همگى را از ديارشان بيرون كرد و هرگز شما مسلمين گمان نمى‏كرديد كه آنها از ديار خود بيرون روند و آنها هم حصارهاى محكم خود را نگهبان خود از (قهر و انتقام) خدا مى‏پنداشتند تا آنكه (عذاب) خدا از آنجا كه گمان نمى‏بردند بدانها فرا رسيد و در دلشان (از سپاه اسلام) ترس افكند تا به دست خود و به دست مؤمنان خانه‏هاشان را ويران مى‏كردند، پس اى هوشياران عالم پند و عبرت گيريد. (۲)

وَلَوْلا أَنْ كَتَبَ اللَّهُ عَلَيْهِمُ الْجَلاءَ لَعَذَّبَهُمْ فِي الدُّنْيَا وَلَهُمْ فِي الآخِرَةِ عَذَابُ النَّارِ (٣)

و اگر خدا بر آنها حكم جلاء وطن نمى‏كرد (سخت‏تر از آن) در دنيا (به قتل و اسارت مانند كفار بدر) معذّبشان مى‏كرد و (به هر حال) عذاب آتش در آخرت بر آنها خواهد بود. (۳)

ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ شَاقُّوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَمَنْ يُشَاقِّ اللَّهَ فَإِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ (٤)

اين (جلاء وطن و آوارگى آنها) براى اين بود كه آنان با خدا و رسول او سخت دشمنى و مخالفت كردند و هر كه با خدا (و رسولش) دشمنى آغازد عقاب خدا بسيار سخت است. (۴)

مَا قَطَعْتُمْ مِنْ لِينَةٍ أَوْ تَرَكْتُمُوهَا قَائِمَةً عَلَى أُصُولِهَا فَبِإِذْنِ اللَّهِ وَلِيُخْزِيَ الْفَاسِقِينَ (٥)

آنچه از درختان خرما را (كه در ديار بنى نضير) بريديد و آنچه را بر پا گذاشتيد همه به امر خدا (و صلاح اسلام) و براى خوارى و سركوبى جهودان فاسق نابكار بود. (۵)

وَمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلا رِكَابٍ وَلَكِنَّ اللَّهَ يُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلَى مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ (٦)

و آنچه را كه خدا از (مال) آنها به رسم غنيمت به رسول خود باز داد (متعلق به رسول است، زيرا) شما سپاهيان اسلام بر آن هيچ اسب و شترى نتاختيد و ليكن خدا رسولانش را بر هر كه خواهد مسلّط مى‏گرداند و خدا بر هر چيز تواناست. (۶)

مَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرَى فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ كَيْ لا يَكُونَ دُولَةً بَيْنَ الأغْنِيَاءِ مِنْكُمْ وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ (٧)

آنچه را كه خدا از اموال كافران ديار به رسول خود غنيمت داد آن متعلق به خدا و رسول و (ائمه) خويشاوندان رسول و يتيمان و فقيران و در راه ماندگان (ايشان) است. اين حكم براى آن است كه غنايم، دولت توانگران را نيفزايد (بلكه به مبلغان دين و فقيران اسلام تخصيص يابد) و شما آنچه رسول حق دستور دهد (و منع يا عطا كند) بگيريد و هر چه نهى كند واگذاريد و از خدا بترسيد كه عقاب خدا بسيار سخت است. (۷)

لِلْفُقَرَاءِ الْمُهَاجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَأَمْوَالِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلا مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانًا وَيَنْصُرُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أُولَئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ (٨)

مقام بلند (يا غنائم) خاصّ فقيران مهاجرين است كه آنها را از وطن و اموالشان به ديار غربت راندند در صورتى كه (چشم از خانه پوشيده و) در طلب فضل و خشنودى خدا مى‏كوشند و خدا و رسول او را يارى مى‏كنند، اينان به حقيقت راستگويان عالمند. (۸)

وَالَّذِينَ تَبَوَّءُوا الدَّارَ وَالإيمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ وَلا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حَاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (٩)

و هم آن جماعت انصار كه پيش از (هجرت) مهاجرين (در مكّه به رسول ايمان آوردند و) مدينه را خانه ايمان گردانيدند و مهاجرين را كه به سوى آنها آمدند دوست مى‏دارند و در دل خود هيچ حاجتى (و حسد و بخلى) نسبت به آنچه (از غنائم بنى نضير) كه به آنها داده شد نمى‏يابند و هر چند به چيزى نيازمند باشند باز مهاجران را بر خويش مقدم مى‏دارند (و جانشان به كلى از بخل و حسد و حرص دنيا پاك است) و هر كس را از خوى بخل و حرص دنيا نگاه دارند آنان به حقيقت رستگاران عالمند. (۹)

وَالَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلإخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالإيمَانِ وَلا تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنَا غِلا لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا إِنَّكَ رَءُوفٌ رَحِيمٌ (١٠)

و آنان كه پس از مهاجرين و انصار آمدند (يعنى تابعين و ساير مؤمنين تا روز قيامت) دايم به درگاه خدا عرض مى‏كنند: پروردگارا، بر ما و برادران دينى‏مان كه در ايمان پيش از ما شتافتند ببخش و در دل ما هيچ كينه و حسد مؤمنان قرار مده، پروردگارا، تويى كه بسيار رؤوف و مهربانى. (۱۰)

أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ نَافَقُوا يَقُولُونَ لإخْوَانِهِمُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَئِنْ أُخْرِجْتُمْ لَنَخْرُجَنَّ مَعَكُمْ وَلا نُطِيعُ فِيكُمْ أَحَدًا أَبَدًا وَإِنْ قُوتِلْتُمْ لَنَنْصُرَنَّكُمْ وَاللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ (١١)

 (اى رسول) آيا آنان را كه نفاق ورزيدند نديدى؟ كه با برادرانشان همان يهود اهل كتاب كه كافر شدند (در پيوسته و) گويند: اگر شما از ديارتان اخراج شويد البته ما هم به همراهى شما خارج خواهيم شد و در راه حمايت شما از احدى ابدا اطاعت نخواهيم كرد و اگر (مسلمانان) با شما جنگ كردند البته شما را مدد مى‏كنيم، و خدا گواهى دهد كه محققا آنها دروغ مى‏گويند. (۱۱)

 

لَئِنْ أُخْرِجُوا لا يَخْرُجُونَ مَعَهُمْ وَلَئِنْ قُوتِلُوا لا يَنْصُرُونَهُمْ وَلَئِنْ نَصَرُوهُمْ لَيُوَلُّنَّ الأدْبَارَ ثُمَّ لا يُنْصَرُونَ (١٢)

اگر آنها اخراج شوند هرگز منافقان با آنها خارج نمى‏شوند و اگر (مسلمانان) به جنگشان آيند هرگز ياريشان نمى‏كنند و اگرهم ياريشان كنند البته به جنگ پشت كنند و ديگر نصرت نخواهند يافت. (۱۲)

لأنْتُمْ أَشَدُّ رَهْبَةً فِي صُدُورِهِمْ مِنَ اللَّهِ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَفْقَهُونَ (١٣)

اين مردم منافق در دلشان از شما بيشتر ترس دارند تا از خدا، زيرا آنها مردمى هستند كه هيچ فهم و شعورى ندارند. (۱۳)

لا يُقَاتِلُونَكُمْ جَمِيعًا إِلا فِي قُرًى مُحَصَّنَةٍ أَوْ مِنْ وَرَاءِ جُدُرٍ بَأْسُهُمْ بَيْنَهُمْ شَدِيدٌ تَحْسَبُهُمْ جَمِيعًا وَقُلُوبُهُمْ شَتَّى ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَعْقِلُونَ (١٤)

(يهودان از ترس) بر جنگ با شما جمع نمى‏شوند مگر در قريه‏هاى محكم حصار يا از پس ديوار (دشمنى مكر و حيله و جاسوسى)، كارزار بين خودشان سخت است، شما آنها را جمع و متّفق مى‏پنداريد در صورتى كه دلهاشان سخت متفرق است، زيرا آن قوم داراى فهم و عقل نيستند. (۱۴)

كَمَثَلِ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ قَرِيبًا ذَاقُوا وَبَالَ أَمْرِهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ (١٥)

مثل حال اينان هم مانند همان قوم كافر پيشين است (يعنى يهود قينقاع يا كفّار بدر) كه (در دنيا) بدين زودى كيفر كردارشان را چشيدند و (در قيامت) هم عذاب دردناك بر آنها مهيّاست. (۱۵)

كَمَثَلِ الشَّيْطَانِ إِذْ قَالَ لِلإنْسَانِ اكْفُرْ فَلَمَّا كَفَرَ قَالَ إِنِّي بَرِيءٌ مِنْكَ إِنِّي أَخَافُ اللَّهَ رَبَّ الْعَالَمِينَ (١٦)

(اين منافقان) در مثل مانند شيطانند كه انسان را گفت: به خدا كافر شو، پس از آنكه آدمى كافر شد بدو گويد: از تو بيزارم، كه من از (عقاب) پروردگار عالميان سخت مى‏ترسم. (۱۶)

فَكَانَ عَاقِبَتَهُمَا أَنَّهُمَا فِي النَّارِ خَالِدَيْنِ فِيهَا وَذَلِكَ جَزَاءُ الظَّالِمِينَ (١٧)

پس عاقبت شيطان و آدمى كه به امر او كافر شد اين است كه هر دو در آتش دوزخ مخلّدند و آن دوزخ كيفر ستمكاران عالم است. (۱۷)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَلْتَنْظُرْ نَفْسٌ مَا قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ (١٨)

الا اى اهل ايمان، خداترس شويد و هر نفسى نيك بنگرد تا چه عملى براى فرداى قيامت خود پيش مى‏فرستد، و از خدا بترسيد كه او به همه كردارتان به خوبى آگاه است. (۱۸)

وَلا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنْسَاهُمْ أَنْفُسَهُمْ أُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ (١٩)

و مانند آنان نباشيد كه به كلى خدا را فراموش كردند، خدا هم (حظّ روحانى و بهره ابدى) نفوس آنها را از يادشان برد، آنان به حقيقت بدكاران عالمند. (۱۹)

لا يَسْتَوِي أَصْحَابُ النَّارِ وَأَصْحَابُ الْجَنَّةِ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمُ الْفَائِزُونَ (٢٠)

هرگز اهل جهنم و اهل بهشت با هم يكسان نيستند، اهل بهشت به حقيقت سعادتمندان عالمند. (۲۰)

لَوْ أَنْزَلْنَا هَذَا الْقُرْآنَ عَلَى جَبَلٍ لَرَأَيْتَهُ خَاشِعًا مُتَصَدِّعًا مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ وَتِلْكَ الأمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ (٢١)

اگر ما اين قرآن (عظيم الشأن) را (به جاى دلهاى خلق) بر كوه نازل مى‏كرديم مشاهده مى‏كردى كه كوه از ترس و عظمت خدا خاشع و ذليل و متلاشى مى‏گشت. و اين امثال را براى مردم بيان مى‏كنيم باشد كه اهل (عقل و) فكرت شوند. (۲۱)

هُوَ اللَّهُ الَّذِي لا إِلَهَ إِلا هُوَ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِيمُ (٢٢)

اوست خداى يكتايى كه غير او خدايى نيست كه داناى نهان و آشكار عالم است، اوست بخشنده و مهربان. (۲۲)

هُوَ اللَّهُ الَّذِي لا إِلَهَ إِلا هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ (٢٣)

اوست خداى يكتايى كه غير او خدايى نيست، سلطان مقتدر عالم، پاك از هر نقص و آلايش، منزّه از هر عيب و ناشايست، ايمنى بخش دلهاى هراسان، نگهبان جهان و جهانيان، غالب و قاهر بر همه خلقان، با جبروت و عظمت، بزرگوار و برتر (از حدّ فكرت)، زهى منزّه و پاك خداى يكتا كه از هر چه بر او شريك پندارند منزّه و (از آنچه در وهم و خيال و عقل انديشند) مبرّاست. (۲۳)

هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الأسْمَاءُ الْحُسْنَى يُسَبِّحُ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (٢٤)

اوست خداى آفريننده عالم امكان و پديد آرنده جهان و جهانيان، نگارنده صورت خلقان، او را نامهاى نيكو بسيار است، آنچه در آسمانها و زمين است همه به تسبيح و ستايش او مشغولند و اوست يكتا خداى مقتدر حكيم. (۲۴)

درباره ادمین

هم در پی بالائیــــان ، هم من اسیــر خاكیان هم در پی همخــــانه ام ،هم خــانه را گم كرده ام آهـــــم چو برافلاك شد اشكــــم روان بر خاك شد آخـــــر از اینجا نیستم ، كاشـــــانه را گم كرده ام درقالب این خاكیان عمری است سرگردان شدم چون جان اسیرحبس شد ، جانانه را گم كرده ام

مطالعه دیگر مطالب

Ziyarat Ashora dengan terjemahan Bahasa Indonesia

Ziyarat dari Imam Hosein Damai besertanya pada hari dia menjadi syahid yang dikenal sebagai ziyarat Ashora

terjemahan surat al kauthar

بِسۡمِ ٱللهِ ٱلرَّحۡمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ به نام خداى بخشاينده مهربان إِنَّآ أَعۡطَيۡنَـٰكَ ٱلۡكَوۡثَرَ (١)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Enter Captcha Here : *

Reload Image