یکشنبه , ۳۰ شهریور ۱۳۹۹
فوری
خانه / مذهبی / قرآن کریم / سوره آل عمران با ترجمه فارسی خط به خط

سوره آل عمران با ترجمه فارسی خط به خط

سُوۡرَةُ آل عِمرَان

.
بِسۡمِ ٱللهِ ٱلرَّحۡمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان

الم (١)

الف، لام، ميم (از حروف مقطعه و اسرار قرآن است). (۱)

اللَّهُ لا إِلَهَ إِلا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ (٢)

خداى يكتاست كه جز او خدايى نيست كه زنده و پاينده ابدى است. (۲)

نَزَّلَ عَلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقًا لِمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَأَنْزَلَ التَّوْرَاةَ وَالإنْجِيلَ (٣)

آن خدايى كه قرآن را به راستى بر تو فرستاد كه تصديق كننده كتب آسمانى قبل از خود است و (پيش از قرآن) تورات و انجيل را فرستاد، (۳)

مِنْ قَبْلُ هُدًى لِلنَّاسِ وَأَنْزَلَ الْفُرْقَانَ إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِ اللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَاللَّهُ عَزِيزٌ ذُو انْتِقَامٍ (٤)

براى هدايت مردم، و نيز كتاب جدا كننده ميان حق و باطل (يعنى قرآن) را فرستاد. همانا آنان كه به آيات خدا كافر شدند بر آنها عذاب سختى است، و خدا مقتدر و كيفر كننده ستمكاران است. (۴)

إِنَّ اللَّهَ لا يَخْفَى عَلَيْهِ شَيْءٌ فِي الأرْضِ وَلا فِي السَّمَاءِ (٥)

همانا چيزى در آسمان و زمين از خدا پنهان نيست. (۵)

هُوَ الَّذِي يُصَوِّرُكُمْ فِي الأرْحَامِ كَيْفَ يَشَاءُ لا إِلَهَ إِلا هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (٦)

خداست آن كه صورت شما را در رحم مادران مى‏نگارد هر گونه اراده كند. خدايى جز آن ذات يكتا نيست كه (به هر چيز) توانا و داناست. (۶)

هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتَابَ مِنْهُ آيَاتٌ مُحْكَمَاتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتَابِ وَأُخَرُ مُتَشَابِهَاتٌ فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاءَ الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاءَ تَأْوِيلِهِ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلا اللَّهُ وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا وَمَا يَذَّكَّرُ إِلا أُولُو الألْبَابِ (٧)

اوست خدايى كه قرآن را بر تو فرستاد كه برخى از آن كتاب آيات محكم است كه اصل و مرجع ساير آيات كتاب خداست و برخى ديگر متشابه است، و آنان كه در دلشان ميل به باطل است از پى متشابه رفته تا به تأويل كردن آن در دين راه شبهه و فتنه‏گرى پديد آرند، در صورتى كه تأويل آن را كسى جز خداوند و اهل دانش نداند گويند: ما به همه كتاب گرويديم كه همه از جانب پروردگار ما آمده، و به اين (دانش) تنها خردمندان آگاهند. (۷)

رَبَّنَا لا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ (٨)

بار پروردگارا، دلهاى ما را به باطل ميل مده پس از آنكه به حق هدايت فرمودى و به ما از لطف خود رحمتى عطا فرما، كه تويى بسيار بخشنده (بى‏منّت). (۸)

رَبَّنَا إِنَّكَ جَامِعُ النَّاسِ لِيَوْمٍ لا رَيْبَ فِيهِ إِنَّ اللَّهَ لا يُخْلِفُ الْمِيعَادَ (٩)

پروردگارا، محققا تو تمام مردم را در روزى كه هيچ شبهه در آن نيست جمع سازى، و هرگز خدا نقض وعده خويش نخواهد كرد. (۹)

إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوَالُهُمْ وَلا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا وَأُولَئِكَ هُمْ وَقُودُ النَّارِ (١٠)

كافران را هرگز مال و فرزندانشان از عذاب خدا نرهاند، و آنان خود آتش افروز جهنّمند. (۱۰)

كَدَأْبِ آلِ فِرْعَوْنَ وَالَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ وَاللَّهُ شَدِيدُ الْعِقَابِ (١١)

اين گروه هم به مانند فرعونيان و پيشينيان (كافر كيش)، آيات ما را تكذيب كردند، خدا هم آنها را به كيفر گناهانشان مجازات كرد و خدا بدكاران را سخت به كيفر رساند. (۱۱)

قُلْ لِلَّذِينَ كَفَرُوا سَتُغْلَبُونَ وَتُحْشَرُونَ إِلَى جَهَنَّمَ وَبِئْسَ الْمِهَادُ (١٢)

بگو به آنان كه كافر شدند كه به زودى مغلوب شويد و به جهنّم محشور گرديد كه بسيار بد جايگاهى است. (۱۲)

قَدْ كَانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتَا فِئَةٌ تُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأُخْرَى كَافِرَةٌ يَرَوْنَهُمْ مِثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ وَاللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَنْ يَشَاءُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَعِبْرَةً لأولِي الأبْصَارِ (١٣)

نشانه و آيتى (از لطف خدا) براى شما در اين بود كه چون دو گروه با يكديگر روبرو شدند (در جنگ بدر) گروهى در راه خدا جهاد مى‏كردند و گروه ديگر كافر بودند، و گروه كافر مؤمنان را دو برابر خود به چشم مى‏ديدند، و خدا توانايى و يارى دهد به هر كه خواهد، و بدين آيت الهى اهل بصيرت عبرت جويند. (۱۳)

زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَاتِ مِنَ النِّسَاءِ وَالْبَنِينَ وَالْقَنَاطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالأنْعَامِ وَالْحَرْثِ ذَلِكَ مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ (١٤)

مردم را حبّ شهوات نفسانى، از ميل به زنها و فرزندان و هميان‏هايى از طلا و نقره و اسبهاى نشان دار نيكو و چهارپايان و مزارع در نظر زيبا و دلفريب است، (ليكن) اينها متاع زندگانى (فانى) دنياست و نزد خداست منزل بازگشت نيكو. (۱۴)

قُلْ أَؤُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرٍ مِنْ ذَلِكُمْ لِلَّذِينَ اتَّقَوْا عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَأَزْوَاجٌ مُطَهَّرَةٌ وَرِضْوَانٌ مِنَ اللَّهِ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ (١٥)

(اى پيغمبر) بگو: مى‏خواهيد شما را آگاه گردانم به بهتر از اينها؟ براى آنان كه تقوا پيشه كنند نزد خدا باغهاى بهشتى است كه در زير درختان آن نهرها جارى است و در آن جاويد و متنعّم هستند و زنان پاكيزه و آراسته‏اى و (از همه بهتر) خشنودى خدا، و خداوند به حال بندگان بيناست. (۱۵

الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا إِنَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ (١٦)

آنان كه (به درگاه الهى) عرضه دارند: پروردگارا: (به كرم خود) گناهان ما ببخش و ما را از عذاب جهنّم نگاه دار. (۱۶)

الصَّابِرِينَ وَالصَّادِقِينَ وَالْقَانِتِينَ وَالْمُنْفِقِينَ وَالْمُسْتَغْفِرِينَ بِالأسْحَارِ (١٧)

آنان صابران و راستگويان و فرمانبرداران و انفاق كنندگان و استغفار كنندگان در سحرگاهانند. (۱۷)

شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلَهَ إِلا هُوَ وَالْمَلائِكَةُ وَأُولُو الْعِلْمِ قَائِمًا بِالْقِسْطِ لا إِلَهَ إِلا هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (١٨)

خدا به يكتايى خود گواهى دهد كه جز ذات اقدس او كه نگهبان عدل و درستى است خدايى نيست، و فرشتگان و دانشمندان نيز به يكتايى او گواهى دهند نيست خدايى جز او كه (بر همه چيز) توانا و داناست. (۱۸)

إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الإسْلامُ وَمَا اخْتَلَفَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ إِلا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ وَمَنْ يَكْفُرْ بِآيَاتِ اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ (١٩)

همانا دين (پسنديده) نزد خدا آيين اسلام است، و اهل كتاب راه اختلاف نپيمودند مگر پس از آگاهى به حقّانيت آن، و اين خلاف را از راه حسد در ميان آوردند. و هر كس به آيات خدا كافر شود (بترسد كه) محاسبه خدا زود خواهد بود. (۱۹)

فَإِنْ حَاجُّوكَ فَقُلْ أَسْلَمْتُ وَجْهِيَ لِلَّهِ وَمَنِ اتَّبَعَنِ وَقُلْ لِلَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَالأمِّيِّينَ أَأَسْلَمْتُمْ فَإِنْ أَسْلَمُوا فَقَدِ اهْتَدَوْا وَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا عَلَيْكَ الْبَلاغُ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ (٢٠)

پس اگر با تو (براى مخالفت با دين حقّ، به باطل) احتجاج كنند، بگو: من و پيروانم خود را تسليم امر خدا نموده‏ايم. و بگو با اهل كتاب و با امّيان: آيا شما هم (چون حق پديدار شود) تسليم حق شده و ايمان آريد؟ و چنانچه ايمان آرند هدايت يافته‏اند و اگر (از حق) روى گردانند بر تو چيزى جز تبليغ (دين خدا) نيست و خداوند به حال بندگان بيناست. (۲۰)

إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَيَقْتُلُونَ الَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ (٢١)

همانا آنان كه به آيات خدا كافر شوند و انبياء را بى‏جرم و به ناحق بكشند و آن مردمى را كه (خلق را) به درستى و عدل خوانند به قتل رسانند، آنها را به عذاب دردناك بشارت ده. (۲۱)

أُولَئِكَ الَّذِينَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَمَا لَهُمْ مِنْ نَاصِرِينَ (٢٢)

آنهايند كه اعمالشان در دنيا و آخرت تباه گرديده و كسى آنها را (براى نجات از عذاب) يارى نخواهد كرد. (۲۲)

أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيبًا مِنَ الْكِتَابِ يُدْعَوْنَ إِلَى كِتَابِ اللَّهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ يَتَوَلَّى فَرِيقٌ مِنْهُمْ وَهُمْ مُعْرِضُونَ (٢٣)

آيا ننگريستى آنهايى را كه بهره‏اى از كتاب داده‏اند كه چون دعوت شوند تا كتاب خدا بر آنها حكم كند گروهى از آنان (از حكم حق) روى گردانند و از آن دورى گزينند؟ (۲۳)

ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلا أَيَّامًا مَعْدُودَاتٍ وَغَرَّهُمْ فِي دِينِهِمْ مَا كَانُوا يَفْتَرُونَ (٢٤)

بدين سبب كه گويند: ما را هرگز در آتش جز روزهايى چند عذاب نكنند. و اين سخنان باطل كه به دروغ بر خود بسته‏اند آنها را در دين خود مغرور گردانيده است. (۲۴)

فَكَيْفَ إِذَا جَمَعْنَاهُمْ لِيَوْمٍ لا رَيْبَ فِيهِ وَوُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَا كَسَبَتْ وَهُمْ لا يُظْلَمُونَ (٢٥)

پس چگونه خواهد بود حال آنها هنگامى كه جمع آوريم آنان را در روزى كه هيچ شكّى در آن نيست؟ و هر كس به تمام جزاى اعمال خود خواهد رسيد و به كسى ستم نخواهد شد. (۲۵)

قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشَاءُ وَتَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشَاءُ وَتُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ (٢٦)

بگو (اى پيغمبر): بار خدايا، اى پادشاه ملك هستى، تو هر كه را خواهى ملك و سلطنت بخشى و از هر كه خواهى ملك و سلطنت بازگيرى، و هر كه را خواهى عزت دهى و هر كه را خواهى خوار گردانى، هر خير و نيكويى به دست توست و تنها تو بر هر چيز توانايى. (۲۶)

تُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهَارِ وَتُولِجُ النَّهَارَ فِي اللَّيْلِ وَتُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَتُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَتَرْزُقُ مَنْ تَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ (٢٧)

شب را در پرده روز نهان سازى، و روز را در حجاب شب ناپديد گردانى، زنده را از مرده و مرده را از زنده برانگيزى، و به هر كه خواهى روزى بى‏حساب عطا كنى. (۲۷)

لا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللَّهِ فِي شَيْءٍ إِلا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقَاةً وَيُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَإِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ (٢٨)

نبايد اهل ايمان، مؤمنان را وا گذاشته و از كافران دوست گزينند، و هر كه چنين كند رابطه او با خدا مقطوع است مگر براى در حذر بودن از شرّ آنها (تقيه كنند). و خدا شما را از (عقاب) خود مى‏ترساند و بازگشت همه به سوى خدا خواهد بود. (۲۸)

قُلْ إِنْ تُخْفُوا مَا فِي صُدُورِكُمْ أَوْ تُبْدُوهُ يَعْلَمْهُ اللَّهُ وَيَعْلَمُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأرْضِ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ (٢٩)

(اى پيغمبر) بگو: هر چه را در دل پنهان داشته و يا آشكار كنيد خدا به همه آنها آگاه است و به هر چه در آسمانها و زمين است داناست، و خدا (به قدرت كامله) بر همه چيز تواناست. (۲۹)

يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَرًا وَمَا عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهُ أَمَدًا بَعِيدًا وَيُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ (٣٠)

روزى كه هر شخصى هر كار نيكو كرده همه را پيش روى خود حاضر بيند و نيز آنچه بد كرده آرزو كند كه اى كاش ميان او و كار بدش به مسافتى دور جدايى بود! و خداوند شما را از (عقاب) خود مى‏ترساند، و خداوند در حق بندگان بسى مهربان است. (۳۰

قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ (٣١)

بگو (اى پيغمبر): اگر خدا را دوست مى‏داريد مرا پيروى كنيد تا خدا شما را دوست دارد و گناه شما را ببخشد، و خدا آمرزنده و مهربان است. (۳۱)

قُلْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْكَافِرِينَ (٣٢)

بگو: فرمان خدا و رسول را اطاعت كنيد و اگر (از آنان) روى گردانيد (و كافر شويد) همانا خدا هرگز كافران را دوست ندارد. (۳۲)

إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَى آدَمَ وَنُوحًا وَآلَ إِبْرَاهِيمَ وَآلَ عِمْرَانَ عَلَى الْعَالَمِينَ (٣٣)

به حقيقت خدا آدم و نوح و خاندان ابراهيم و خاندان عمران را بر جهانيان برگزيد. (۳۳)

ذُرِّيَّةً بَعْضُهَا مِنْ بَعْضٍ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ (٣٤)

فرزندانى هستند برخى از نسل برخى ديگر، و خدا (به اقوال و احوال همه) شنوا و داناست. (۳۴)

إِذْ قَالَتِ امْرَأَةُ عِمْرَانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ مَا فِي بَطْنِي مُحَرَّرًا فَتَقَبَّلْ مِنِّي إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ (٣٥)

آن گاه كه زن عمران گفت: پروردگارا، من عهد كردم فرزندى كه در رحم دارم از فرزندى خود در راه خدمت تو آزاد گردانم، اين عهد من بپذير كه تويى شنوا و آگاه. (۳۵)

فَلَمَّا وَضَعَتْهَا قَالَتْ رَبِّ إِنِّي وَضَعْتُهَا أُنْثَى وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا وَضَعَتْ وَلَيْسَ الذَّكَرُ كَالأنْثَى وَإِنِّي سَمَّيْتُهَا مَرْيَمَ وَإِنِّي أُعِيذُهَا بِكَ وَذُرِّيَّتَهَا مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ (٣٦)

و چون او را بزاد (از روى حسرت) گفت: پروردگارا، فرزندم دختر است!- و خدا بر آنچه او زاييده داناتر است- و پسر مانند دختر نخواهد بود، و من او را مريم نام نهادم و او و فرزندانش را از شرّ شيطان رانده شده در پناه تو آوردم. (۳۶)

فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنْبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا قَالَ يَا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هَذَا قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ (٣٧)

پس خدا او را به نيكويى پذيرفت و به تربيتى نيكو پرورش داد و زكريّا را براى كفالت و نگهبانى او برگماشت هر وقت زكريّا به صومعه عبادت مريم مى‏آمد نزد او رزق شگفت آورى مى‏يافت، گفت كه اى مريم، اين روزى از كجا براى تو مى‏رسد؟ پاسخ داد كه اين از جانب خداست، همانا خدا به هر كس خواهد روزى بى‏حساب دهد. (۳۷)

هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهُ قَالَ رَبِّ هَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً إِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعَاءِ (٣٨)

در آن هنگام زكريّا (كه كرامت مريم مشاهده كرد) پروردگار خود را بخواند، گفت: پروردگارا، مرا (به لطف خويش) فرزندى پاك سرشت عطا فرما، كه همانا تويى اجابت كننده دعا. (۳۸)

فَنَادَتْهُ الْمَلائِكَةُ وَهُوَ قَائِمٌ يُصَلِّي فِي الْمِحْرَابِ أَنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكَ بِيَحْيَى مُصَدِّقًا بِكَلِمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَسَيِّدًا وَحَصُورًا وَنَبِيًّا مِنَ الصَّالِحِينَ (٣٩)

پس فرشتگان زكريّا را ندا كردند هنگامى كه در محراب عبادت به نماز ايستاده بود كه همانا خدا تو را بشارت مى‏دهد به (ولادت) يحيى، در حالى كه او به كلمه خدا (يعنى نبوّت عيسى) گواهى دهد و او خود پيشوا و پارسا و پيغمبرى از شايستگان است. (۳۹)

قَالَ رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ وَقَدْ بَلَغَنِيَ الْكِبَرُ وَامْرَأَتِي عَاقِرٌ قَالَ كَذَلِكَ اللَّهُ يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ (٤٠)

زكريّا عرض كرد: پروردگارا، چگونه مرا پسرى تواند بود در حالى كه مرا سن پيرى رسيده و عيالم عجوزى نازاست؟ گفت: چنين است، خدا هر آنچه بخواهد مى‏كند. (۴۰)

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً قَالَ آيَتُكَ أَلا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ إِلا رَمْزًا وَاذْكُرْ رَبَّكَ كَثِيرًا وَسَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَالإبْكَارِ (٤١)

گفت: پروردگارا، براى من (به شكرانه اين نعمت) آيتى مقرّر فرما، فرمود: تو را آيت اين باشد كه تا سه روز با مردم سخن جز به رمز نگويى، و پيوسته به ياد خدا باش و (او را) در صبحگاه و شبانگاه تسبيح گوى. (۴۱)

وَإِذْ قَالَتِ الْمَلائِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاكِ وَطَهَّرَكِ وَاصْطَفَاكِ عَلَى نِسَاءِ الْعَالَمِينَ (٤٢)

و (ياد كن) آن گاه كه فرشتگان گفتند: اى مريم، همانا خدا تو را برگزيد و پاكيزه گردانيد و بر زنان جهانيان برترى بخشيد. (۴۲)

يَا مَرْيَمُ اقْنُتِي لِرَبِّكِ وَاسْجُدِي وَارْكَعِي مَعَ الرَّاكِعِينَ (٤٣)

اى مريم، فرمانبردار خدا باش و نماز را با اهل طاعت به جاى آر. (۴۳)

ذَلِكَ مِنْ أَنْبَاءِ الْغَيْبِ نُوحِيهِ إِلَيْكَ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ إِذْ يُلْقُونَ أَقْلامَهُمْ أَيُّهُمْ يَكْفُلُ مَرْيَمَ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ إِذْ يَخْتَصِمُونَ (٤٤)

اين از اخبار غيب است كه به تو وحى مى‏كنيم، و تو حاضر نبودى آن زمان كه قرعه براى نگهبانى و كفالت مريم مى‏زدند تا قرعه به نام كدام يك شود، و نبودى نزد ايشان وقتى كه بر سر اين كار نزاع مى‏كردند. (۴۴)

إِذْ قَالَتِ الْمَلائِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيهًا فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ (٤٥)

چون فرشتگان مريم را گفتند كه خدا تو را به كلمه خود بشارت مى‏دهد كه نامش مسيح (عيسى) پسر مريم است، كه در دنيا و آخرت آبرومند و از مقرّبان (درگاه خدا) است. (۴۵)

وَيُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَهْلا وَمِنَ الصَّالِحِينَ (٤٦)

و با خلق در گهواره سخن گويد بدان گونه كه در سنين بزرگى، و او از جمله نيكويان جهان است. (۴۶)

قَالَتْ رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي وَلَدٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ قَالَ كَذَلِكِ اللَّهُ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ إِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ (٤٧)

مريم گفت: پروردگارا، مرا چگونه فرزندى تواند بود و حال آنكه با من مردى نزديك نشده؟ گفت: چنين است (كار خدا)، خدا هر آنچه بخواهد مى‏آفريند چون مشيّت او به چيزى قرار گيرد، به محض اينكه گويد «موجود باش»، همان دم موجود مى‏شود. (۴۷)

وَيُعَلِّمُهُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرَاةَ وَالإنْجِيلَ (٤٨)

و خدا به او تعليم كتاب و حكمت كند و تورات و انجيل آموزد. (۴۸)

وَرَسُولا إِلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنِّي قَدْ جِئْتُكُمْ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ أَنِّي أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْرًا بِإِذْنِ اللَّهِ وَأُبْرِئُ الأكْمَهَ وَالأبْرَصَ وَأُحْيِي الْمَوْتَى بِإِذْنِ اللَّهِ وَأُنَبِّئُكُمْ بِمَا تَأْكُلُونَ وَمَا تَدَّخِرُونَ فِي بُيُوتِكُمْ إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَةً لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ (٤٩)

و او را به رسالت به سوى بنى اسرائيل فرستد كه به آنان گويد: من از طرف خدا معجزى آورده‏ام، من از گل مجسمه مرغى ساخته و بر آن (نفس قدسى) بدمم تا به امر خدا مرغى گردد، و كور مادر زاد و مبتلاى به پيسى را به امر خدا شفا دهم، و مردگان را به امر خدا زنده كنم، و به شما (از غيب) خبر دهم كه در خانه‏هاتان چه مى‏خوريد و چه ذخيره مى‏كنيد. اين معجزات براى شما حجّت و نشانه (حقانيت من) است اگر اهل ايمان هستيد. (۴۹)

وَمُصَدِّقًا لِمَا بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرَاةِ وَلأحِلَّ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِي حُرِّمَ عَلَيْكُمْ وَجِئْتُكُمْ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ (٥٠)

و (آمده‏ام) در حالى كه كتاب تورات شما را تصديق كنم و حلال گردانم بعض چيزهايى را كه بر شما حرام شده بود، و از طرف خداوند براى شما معجزى آورده‏ام، پس (اى بنى اسرائيل) از خدا بترسيد و مرا اطاعت كنيد. (۵۰)

إِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هَذَا صِرَاطٌ مُسْتَقِيمٌ (٥١)

همانا خداست پروردگار من و شما، او را بپرستيد، كه همين است راه راست. (۵۱)

فَلَمَّا أَحَسَّ عِيسَى مِنْهُمُ الْكُفْرَ قَالَ مَنْ أَنْصَارِي إِلَى اللَّهِ قَالَ الْحَوَارِيُّونَ نَحْنُ أَنْصَارُ اللَّهِ آمَنَّا بِاللَّهِ وَاشْهَدْ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ (٥٢)

پس چون عيسى به يقين دريافت كه قوم ايمان نخواهند آورد، گفت: كيست كه با من دين خدا را يارى كند؟ حواريّون (شاگردان خاص او) گفتند: ما يارى كنندگان دين خداييم، به خدا ايمان آورده‏ايم، و گواهى ده كه ما تسليم فرمان اوييم. (۵۲)

رَبَّنَا آمَنَّا بِمَا أَنْزَلْتَ وَاتَّبَعْنَا الرَّسُولَ فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ (٥٣)

پروردگارا ما به كتابى كه فرستادى ايمان آورده و از رسول تو پيروى كرديم، نام ما را در صحيفه اهل يقين ثبت فرما. (۵۳)

وَمَكَرُوا وَمَكَرَ اللَّهُ وَاللَّهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ (٥٤)

يهود با خدا مكر كردند و خدا هم در مقابل با آنها مكر كرد، و خدا از همه بهتر تواند مكر كرد. (۵۴)

إِذْ قَالَ اللَّهُ يَا عِيسَى إِنِّي مُتَوَفِّيكَ وَرَافِعُكَ إِلَيَّ وَمُطَهِّرُكَ مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَجَاعِلُ الَّذِينَ اتَّبَعُوكَ فَوْقَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ثُمَّ إِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَأَحْكُمُ بَيْنَكُمْ فِيمَا كُنْتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ (٥٥)

(به ياد آر) وقتى كه خدا فرمود: اى عيسى، همانا من (روح) تو را قبض نموده و به سوى (آسمان قرب) خود بالا برم و تو را پاك و منزّه از (معاشرت و آلايش) كافران گردانم و پيروان تو را بر كافران تا روز قيامت برترى دهم، آن گاه بازگشت شما به سوى من خواهد بود، پس (به حق) حكم كنم در آنچه بر سر آن با هم به نزاع بر مى‏خاستيد. (۵۵)

فَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا فَأُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَمَا لَهُمْ مِنْ نَاصِرِينَ (٥٦)

پس آن گروهى را كه كافر شدند به عذابى سخت در دنيا و آخرت معذّب گردانم، و (براى نجاتشان) هيچ كس به آنها مدد و يارى نخواهد كرد. (۵۶)

وَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَيُوَفِّيهِمْ أُجُورَهُمْ وَاللَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ (٥٧)

اما آنان كه ايمان آورده و نيكوكار شدند، خدا اجر تمام و كامل به آنها عطا كند، و خدا هرگز ستمكاران را دوست نمى‏دارد. (۵۷)

ذَلِكَ نَتْلُوهُ عَليْكَ مِنَ الآيَاتِ وَالذِّكْرِ الْحَكِيمِ (٥٨)

اين سخنان كه بر تو مى‏خوانيم از آيات الهى و ذكر حكمت آموز است. (۵۸)

إِنَّ مَثَلَ عِيسَى عِنْدَ اللَّهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ قَالَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ (٥٩)

همانا مثل (خلقت) عيسى به امر خدا مثل خلقت آدم است كه او را از خاك بساخت، سپس بدان خاك گفت: (بشرى به حد كمال) باش، همان دم چنان گشت. (۵۹)

الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَلا تَكُنْ مِنَ الْمُمْتَرِينَ (٦٠)

سخن حق همان است كه از جانب خدا به تو رسيد، مبادا هيچ گاه در آن شكّ كنى! (۶۰)

فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَةَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ (٦١)

پس هر كس با تو درباره عيسى در مقام مجادله برآيد بعد از آنكه به احوال او آگاهى يافتى، بگو: بياييد ما و شما فرزندان و زنان و كسانى را كه به منزله خودمان هستند بخوانيم، سپس به مباهله برخيزيم (در حق يكديگر نفرين كنيم) تا دروغگويان (و كافران) را به لعن و عذاب خدا گرفتار سازيم. (۶۱)

إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْقَصَصُ الْحَقُّ وَمَا مِنْ إِلَهٍ إِلا اللَّهُ وَإِنَّ اللَّهَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (٦٢)

اين داستان به حقيقت سخن حق است، و جز آن خداى يكتا خدايى نيست، و همانا خداست كه (بر همه كار) توانا و (به حقايق) داناست. (۶۲)

فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِالْمُفْسِدِينَ (٦٣)

پس اگر روى از حق بگردانند (بايد بترسند كه) خدا از (كردار) مفسدان آگاه است. (۶۳)

قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلا نَعْبُدَ إِلا اللَّهَ وَلا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ (٦٤)

بگو: اى اهل كتاب، بياييد از آن كلمه حق كه ميان ما و شما يكسان است پيروى كنيم كه به جز خداى يكتا را نپرستيم، و چيزى را با او شريك قرار ندهيم، و برخى برخى را به جاى خدا به ربوبيّت تعظيم نكنيم. پس اگر از حق روى گردانند بگوييد: شما گواه باشيد كه ما تسليم فرمان خداونديم. (۶۴)

يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تُحَاجُّونَ فِي إِبْرَاهِيمَ وَمَا أُنْزِلَتِ التَّوْرَاةُ وَالإنْجِيلُ إِلا مِنْ بَعْدِهِ أَفَلا تَعْقِلُونَ (٦٥)

اى اهل كتاب، چرا در آيين ابراهيم با يكديگر مجادله مى‏كنيد (كه هر يك او را به خود نسبت مى‏دهيد)؟! در صورتى كه تورات و انجيل شما فرستاده نشد مگر بعد از ابراهيم آيا تعقل نمى‏كنيد؟ (۶۵)

هَا أَنْتُمْ هَؤُلاءِ حَاجَجْتُمْ فِيمَا لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ فَلِمَ تُحَاجُّونَ فِيمَا لَيْسَ لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ (٦٦)

گيرم در آنچه مى‏دانيد شما را مجادله روا باشد، چرا در آنچه علم نداريد جدل و گفتگو به ميان آوريد؟! و خدا (همه چيز را) مى‏داند و شما نمى‏دانيد. (۶۶)

مَا كَانَ إِبْرَاهِيمُ يَهُودِيًّا وَلا نَصْرَانِيًّا وَلَكِنْ كَانَ حَنِيفًا مُسْلِمًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ (٦٧)

ابراهيم به آيين يهود و نصارى نبود، ليكن به دين حنيف توحيد و اسلام بود و هرگز از آنان كه به خدا شرك آورند نبود. (۶۷)

إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْرَاهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَهَذَا النَّبِيُّ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ (٦٨)

نزديكترين مردم به ابراهيم كسانى هستند كه از او پيروى كنند و اين پيغمبر و امّتش كه اهل ايمانند و خدا دوستدار و سرپرست مؤمنان است. (۶۸)

وَدَّتْ طَائِفَةٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يُضِلُّونَكُمْ وَمَا يُضِلُّونَ إِلا أَنْفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُونَ (٦٩)

گروهى از اهل كتاب انتظار و آرزوى آن دارند كه شما را گمراه كنند، و گمراه نمى‏كنند مگر خودشان را، و (اين را) نمى‏فهمند. (۶۹)

يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَأَنْتُمْ تَشْهَدُونَ (٧٠)

اى اهل كتاب، چرا به آيات خدا كافر شويد و حال آنكه شما به صدق آن گواهيد؟! (۷۰)

يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَلْبِسُونَ الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ (٧١)

اى اهل كتاب، چرا حق را به باطل مشتبه سازيد (تا چراغ حق را به باد شبهات خاموش كنيد) و حق را پوشيده مى‏داريد در صورتى كه (به حقّانيّت آن) آگاهيد؟! (۷۱)

وَقَالَتْ طَائِفَةٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ آمِنُوا بِالَّذِي أُنْزِلَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَجْهَ النَّهَارِ وَاكْفُرُوا آخِرَهُ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ (٧٢)

و گروهى از اهل كتاب گفتند: به دين و كتابى كه براى مسلمانان نازل شده اول روز ايمان آريد و آخر روز كافر شويد، شايد (به اين حيله) آنها نيز (از اسلام) برگردند. (۷۲)

وَلا تُؤْمِنُوا إِلا لِمَنْ تَبِعَ دِينَكُمْ قُلْ إِنَّ الْهُدَى هُدَى اللَّهِ أَنْ يُؤْتَى أَحَدٌ مِثْلَ مَا أُوتِيتُمْ أَوْ يُحَاجُّوكُمْ عِنْدَ رَبِّكُمْ قُلْ إِنَّ الْفَضْلَ بِيَدِ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ (٧٣)

و ايمان نياوريد مگر به آن كس كه پيرو دين شما باشد- بگو: راه سعادت آن است كه خدا بنمايد- تا مبادا معلوم شود كه به امتى ديگر نيز مانند شريعت شما عطا مى‏گردد، يا بتوانند با شما نزد پروردگار احتجاج كنند. بگو: فضل و رحمت به دست خداست، به هر كه خواهد عطا كند، و خدا را رحمت بى‏منتهاست و به همه امور داناست. (۷۳)

يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ (٧٤)

هر كه را مشيّت او تعلّق بگيرد مخصوص به فضل و رحمت خود گرداند، و خدا را فضل و رحمت بى‏منتهاست. (۷۴)

وَمِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ مَنْ إِنْ تَأْمَنْهُ بِقِنْطَارٍ يُؤَدِّهِ إِلَيْكَ وَمِنْهُمْ مَنْ إِنْ تَأْمَنْهُ بِدِينَارٍ لا يُؤَدِّهِ إِلَيْكَ إِلا مَا دُمْتَ عَلَيْهِ قَائِمًا ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُوا لَيْسَ عَلَيْنَا فِي الأمِّيِّينَ سَبِيلٌ وَيَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ (٧٥)

بعضى از اهل كتاب (به آن حد درستكارند كه) اگر مال بسيار به آنها بسپارى ردّ امانت كنند، و برخى ديگر از اهل كتاب (تا آن اندازه نادرستند كه) اگر يك دينار به او امانت دهى رد نكنند جز آنكه بر مطالبه آن سخت‏گيرى كنى، از اين رو كه گويند: براى ما (پيروان تورات) به هر وسيله خوردن مال اميّان (غير اهل تورات) گناهى ندارد، و اين سخن را به دروغ به خدا نسبت دهند در صورتى كه مى‏دانند (كه به خدا نسبت دروغ مى‏دهند). (۷۵(

بَلَى مَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ وَاتَّقَى فَإِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ (٧٦)

آرى، هر كس به عهد خود وفا كند و خدا ترس و پرهيزكار شود همانا خدا پرهيزكاران را دوست مى‏دارد. (۷۶)

إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلا أُولَئِكَ لا خَلاقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ وَلا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَلا يَنْظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلا يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ (٧٧)

آنان كه عهد خدا و سوگند خدا را به بهايى اندك بفروشند اينان را در آخرت بهره‏اى نيست و خدا با آنها (از خشم) سخن نگويد و در قيامت (به نظر رحمت) بدانها ننگرد و (از پليدى گناه) پاكيزه‏شان نگرداند، و آنان را عذابى دردناك خواهد بود. (۷۷)

وَإِنَّ مِنْهُمْ لَفَرِيقًا يَلْوُونَ أَلْسِنَتَهُمْ بِالْكِتَابِ لِتَحْسَبُوهُ مِنَ الْكِتَابِ وَمَا هُوَ مِنَ الْكِتَابِ وَيَقُولُونَ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَمَا هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَيَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ (٧٨)

و همانا برخى از اهل كتاب، قرائت كتاب آسمانى را تغيير و تبديل مى‏دهند تا شما آنچه آنها از پيش خود خوانده‏اند از كتاب خدا محسوب داريد، و هرگز آن تحريف شده از كتاب خدا نخواهد بود، و گويند: اين از جانب خدا نازل شده، در صورتى كه هرگز از خدا نيست. و با آنكه مى‏دانند به خدا دروغ مى‏بندند. (۷۸)

مَا كَانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُؤْتِيَهُ اللَّهُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُوا عِبَادًا لِي مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلَكِنْ كُونُوا رَبَّانِيِّينَ بِمَا كُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتَابَ وَبِمَا كُنْتُمْ تَدْرُسُونَ (٧٩)

هيچ بشرى را نرسد كه خدا وى را به رسالت برگزيند و به او كتاب و حكمت و نبوت بخشد آن گاه به مردم گويد: مرا به جاى خدا بپرستيد، بلكه (پيغمبران بر حسب وظيفه خود به مردم گويند) خداشناس و خداپرست باشيد چنان كه اين حقيقت را از كتاب به ديگران مى‏آموزيد و خود نيز مى‏خوانيد. (۷۹)

وَلا يَأْمُرَكُمْ أَنْ تَتَّخِذُوا الْمَلائِكَةَ وَالنَّبِيِّينَ أَرْبَابًا أَيَأْمُرُكُمْ بِالْكُفْرِ بَعْدَ إِذْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ (٨٠)

و هرگز خدا به شما امر نكند كه فرشتگان و پيامبران را خدايان خود گيريد چگونه ممكن است شما را به كفر خواند پس از آنكه (به خداى يگانه) اسلام آورده باشيد؟! (۸۰)

وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ النَّبِيِّينَ لَمَا آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتَابٍ وَحِكْمَةٍ ثُمَّ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنْصُرُنَّهُ قَالَ أَأَقْرَرْتُمْ وَأَخَذْتُمْ عَلَى ذَلِكُمْ إِصْرِي قَالُوا أَقْرَرْنَا قَالَ فَاشْهَدُوا وَأَنَا مَعَكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ (٨١)

و (ياد كن) آن گاه كه خدا از پيغمبران (و امّتهاشان) پيمان گرفت كه چون به شما كتاب و حكمت بخشيدم سپس بر شما (اهل كتاب) رسولى از جانب خدا آمد كه گواهى به راستى كتاب و شريعت شما مى‏داد به او ايمان آورده و يارى او كنيد خدا فرمود: آيا اقرار داشته و پيمان مرا بر اين امر پذيرفتيد؟ همه گفتند: اقرار داريم. خدا فرمود: گواه باشيد، من هم با شما گواهم. (۸۱)

فَمَنْ تَوَلَّى بَعْدَ ذَلِكَ فَأُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ (٨٢)

پس كسانى كه بعد از آمدن آن رسولان روى (از حق) بگردانند، محققا آنان گروه فاسقان خواهند بود. (۸۲)

أَفَغَيْرَ دِينِ اللَّهِ يَبْغُونَ وَلَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا وَإِلَيْهِ يُرْجَعُونَ (٨٣)

آيا كافران، دينى غير دين خدا را مى‏طلبند؟ و حال آنكه هر كه در آسمانها و زمين است خواه ناخواه مطيع امر خداست و همه به سوى او رجوع خواهند كرد. (۸۳)

قُلْ آمَنَّا بِاللَّهِ وَمَا أُنْزِلَ عَلَيْنَا وَمَا أُنْزِلَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالأسْبَاطِ وَمَا أُوتِيَ مُوسَى وَعِيسَى وَالنَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ (٨٤)

بگو: ما به خداى عالم و شريعت و كتابى كه به خود ما نازل شده و آنچه به ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و فرزندانش نازل شده و آنچه به موسى و عيسى و پيغمبران ديگر از جانب پروردگارشان داده شده (به همه ايمان آورده‏ايم) فرقى ميان هيچ يك از پيغمبران نگذاريم و ما مطيع فرمان خداييم. (۸۴)

وَمَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الإسْلامِ دِينًا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ (٨٥)

هر كس غير از اسلام دينى اختيار كند هرگز از وى پذيرفته نيست، و او در آخرت از زيانكاران است. (۸۵)

كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَشَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَاللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ (٨٦)

چگونه خداوند گروهى را كه بعد از ايمان به خدا و گواهى دادن به راستى رسول او و بعد از ادلّه روشن باز كافر شدند، به راه راست هدايت كند؟ و خدا هرگز گروه ستمكاران را رهبرى نخواهد كرد. (۸۶)

أُولَئِكَ جَزَاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَالْمَلائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ (٨٧)

كيفر آن گروه كافر اين است كه خدا و فرشتگان و همه مردمان بر آنان لعنت كنند. (۸۷)

خَالِدِينَ فِيهَا لا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلا هُمْ يُنْظَرُونَ (٨٨)

جاويد در جايگاه لعنت (كه جهنّم است) بمانند و بر آنها عذاب خدا تخفيف نيابد و هرگز نظر رحمت به آنها نكنند. (۸۸)

إِلا الَّذِينَ تَابُوا مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ وَأَصْلَحُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ (٨٩)

مگر آنهايى كه بعد از عصيان و بدكارى توبه كنند و (هر بدى كه كرده‏اند) اصلاح نمايند، كه البته خدا بر آنها آمرزنده و مهربان است. (۸۹)

إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ ثُمَّ ازْدَادُوا كُفْرًا لَنْ تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ وَأُولَئِكَ هُمُ الضَّالُّونَ (٩٠)

همانا آنان كه بعد از ايمان كافر شدند و بر كفر خود افزودند، هرگز توبه آنها پذيرفته نشود، و همانا گمراهان هم آنان خواهند بود. (۹۰(

إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَمَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْ أَحَدِهِمْ مِلْءُ الأرْضِ ذَهَبًا وَلَوِ افْتَدَى بِهِ أُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ وَمَا لَهُمْ مِنْ نَاصِرِينَ (٩١)

البته آنان كه كافر شدند و بر كفر خويش مردند، اگر هر يك براى آزادى خويش (از عذاب خدا) برابر تمام زمين طلا به فدا آرند هرگز از ايشان پذيرفته نشود، آنها را عذاب دردناك مهيّا باشد و يارانى نخواهند داشت. (۹۱)

لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ شَيْءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ (٩٢)

شما هرگز به مقام نيكوكاران و خاصان خدا نخواهيد رسيد مگر از آنچه دوست مى‏داريد و محبوب شماست در راه خدا انفاق كنيد، و آنچه انفاق كنيد خدا بر آن آگاه است. (۹۲)

كُلُّ الطَّعَامِ كَانَ حِلا لِبَنِي إِسْرَائِيلَ إِلا مَا حَرَّمَ إِسْرَائِيلُ عَلَى نَفْسِهِ مِنْ قَبْلِ أَنْ تُنَزَّلَ التَّوْرَاةُ قُلْ فَأْتُوا بِالتَّوْرَاةِ فَاتْلُوهَا إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ (٩٣)

همه طعامها بر بنى اسرائيل حلال بود مگر آن را كه يعقوب پيش از نزول تورات بر خود حرام كرد. بگو: اگر راست مى‏گوييد حكم تورات را آورده، تلاوت كنيد. (۹۳)

فَمَنِ افْتَرَى عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ (٩٤)

پس كسانى كه بعد از اين حجّت بر خدا دروغ بندند، البته ستمكاران هم آنها خواهند بود. (۹۴)

قُلْ صَدَقَ اللَّهُ فَاتَّبِعُوا مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ (٩٥)

بگو: سخن خدا راست است، پس بايد از آيين ابراهيم پيروى كنيد كه بر آيين پاك توحيد بود و هرگز از مشركان نبود. (۹۵)

إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبَارَكًا وَهُدًى لِلْعَالَمِينَ (٩٦)

اول خانه‏اى كه براى عبادت خلق بنا شد همان خانه (كعبه) است كه در بكّه است كه در آن بركت و هدايت خلايق است. (۹۶)

فِيهِ آيَاتٌ بَيِّنَاتٌ مَقَامُ إِبْرَاهِيمَ وَمَنْ دَخَلَهُ كَانَ آمِنًا وَلِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطَاعَ إِلَيْهِ سَبِيلا وَمَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ (٩٧)

در آن خانه آيات (ربوبيّت) هويداست، مقام ابراهيم خليل است، و هر كه در آنجا داخل شود ايمن باشد. و مردم را حجّ و زيارت آن خانه به امر خدا واجب است بر هر كسى كه توانايى براى رسيدن به آنجا دارد، و هر كه كافر شود (به خود زيان رسانده و) خدا از جهانيان بى‏نياز است. (۹۷)

قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ شَهِيدٌ عَلَى مَا تَعْمَلُونَ (٩٨)

بگو: اى اهل كتاب، چرا به آيات خدا كافر مى‏شويد حال آنكه خدا گواه اعمال شماست؟! (۹۸)

قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ مَنْ آمَنَ تَبْغُونَهَا عِوَجًا وَأَنْتُمْ شُهَدَاءُ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ (٩٩)

بگو: اى اهل كتاب، چرا اهل ايمان را از راه خدا باز مى‏داريد و اهل ايمان را به راه باطل مى‏خوانيد در صورتى كه (به زشتى اين عمل) آگاهيد؟! و (بترسيد كه) خدا از كردار شما غافل نيست. (۹۹)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا فَرِيقًا مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ يَرُدُّوكُمْ بَعْدَ إِيمَانِكُمْ كَافِرِينَ (١٠٠)

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، اگر پيروى بسيارى از اهل كتاب كنيد شما را بعد از ايمان به كفر بر مى‏گردانند. (۱۰۰)

وَكَيْفَ تَكْفُرُونَ وَأَنْتُمْ تُتْلَى عَلَيْكُمْ آيَاتُ اللَّهِ وَفِيكُمْ رَسُولُهُ وَمَنْ يَعْتَصِمْ بِاللَّهِ فَقَدْ هُدِيَ إِلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ (١٠١)

و چگونه كافر خواهيد شد در صورتى كه آيات خدا بر شما تلاوت مى‏شود و پيغمبر خدا ميان شماست؟ و هر كس به دين خدا متمسّك شود محققا به راه مستقيم هدايت يافته است. (۱۰۱)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ وَلا تَمُوتُنَّ إِلا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ (١٠٢)

اى اهل ايمان، از خدا بترسيد چنانچه شايسته خدا ترس بودن است، و نميريد جز به دين اسلام. (۱۰۲)

وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلا تَفَرَّقُوا وَاذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا وَكُنْتُمْ عَلَى شَفَا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْهَا كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ (١٠٣)

و همگى به رشته (دين) خدا چنگ زده و به راههاى متفرّق نرويد، و به ياد آريد اين نعمت بزرگ خدا را كه شما با هم دشمن بوديد، خدا در دلهاى شما الفت و مهربانى انداخت و به لطف و نعمت خدا همه برادر دينى يكديگر شديد، و در پرتگاه آتش بوديد، خدا شما را نجات داد. بدين گونه خدا آياتش را براى (راهنمايى) شما بيان مى‏كند، باشد كه هدايت شويد. (۱۰۳)

وَلْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (١٠٤)

و بايد برخى از شما مسلمانان، خلق را به خير و صلاح دعوت كنند و امر به نيكوكارى و نهى از بدكارى كنند، و اينها (كه واسطه هدايت خلق هستند) رستگار خواهند بود. (۱۰۴)

وَلا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَاخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَأُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ (١٠٥)

و شما مسلمانان مانند مللى نباشيد كه پس از آنكه آيات روشن براى (هدايت) آنها آمد راه تفرقه و اختلاف پيمودند، كه البته براى آنها عذاب بزرگ خواهد بود. (۱۰۵

يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ وَتَسْوَدُّ وُجُوهٌ فَأَمَّا الَّذِينَ اسْوَدَّتْ وُجُوهُهُمْ أَكَفَرْتُمْ بَعْدَ إِيمَانِكُمْ فَذُوقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ (١٠٦)

در روزى كه گروهى روسفيد و گروهى روسياه باشند، اما سيه رويان (را نكوهش كنند كه) چرا بعد از ايمان باز كافر شديد؟ اكنون بچشيد عذاب را به كيفر كفر و عصيان خود. (۱۰۶)

وَأَمَّا الَّذِينَ ابْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ فَفِي رَحْمَةِ اللَّهِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ (١٠٧)

و اما روسفيدان در رحمت خدا (يعنى بهشت) درآيند و در آن جاويد متنعّم باشند. (۱۰۷)

تِلْكَ آيَاتُ اللَّهِ نَتْلُوهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ وَمَا اللَّهُ يُرِيدُ ظُلْمًا لِلْعَالَمِينَ (١٠٨)

اينها آيات الهى است كه براى تو به راستى مى‏خوانيم، و خداوند هرگز اراده ستم به هيچ كس از مردم عالم نخواهد كرد. (۱۰۸)

وَلِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأرْضِ وَإِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الأمُورُ (١٠٩)

و هر آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است همه ملك خداست و بازگشت همه امور (و موجودات) به سوى اوست. (۱۰۹)

كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَوْ آمَنَ أَهْلُ الْكِتَابِ لَكَانَ خَيْرًا لَهُمْ مِنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَأَكْثَرُهُمُ الْفَاسِقُونَ (١١٠)

شما (مسلمانان حقيقى) نيكوترين امتى هستيد كه پديدار گشته‏ايد (براى اصلاح بشر، كه مردم را) به نيكوكارى امر مى‏كنيد و از بدكارى باز مى‏داريد و ايمان به خدا داريد. و اگر اهل كتاب همه ايمان مى‏آوردند بر آنان چيزى بهتر از آن نبود، ليكن برخى از آنان با ايمان و بيشترشان فاسق و بدكارند. (۱۱۰)

لَنْ يَضُرُّوكُمْ إِلا أَذًى وَإِنْ يُقَاتِلُوكُمْ يُوَلُّوكُمُ الأدْبَارَ ثُمَّ لا يُنْصَرُونَ (١١١)

هرگز (يهودان) به شما آسيب سخت نتوانند رسانيد مگر آنكه شما را اندكى بيازارند، و اگر به كارزار شما آيند از جنگ خواهند گريخت و از آن پس هيچ وقت منصور نخواهند بود. (۱۱۱)

ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُوا إِلا بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِنَ النَّاسِ وَبَاءُوا بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ الأنْبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ ذَلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ (١١٢)

آنها محكوم به ذلّت و خوارى هستند به هر كجا كه يافت شوند، مگر به دين خدا و عهد مسلمين درآيند. و آنان پيوسته مستحق خشم خدا و اسير بدبختى و ذلّت شدند از اين رو كه به آيات خدا كافر شده و پيغمبران حق را به ناحق مى‏كشتند، و اين نابكاريها به خاطر نافرمانى و ستمگرى هميشه آنها بود. (۱۱۲)

لَيْسُوا سَوَاءً مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ أُمَّةٌ قَائِمَةٌ يَتْلُونَ آيَاتِ اللَّهِ آنَاءَ اللَّيْلِ وَهُمْ يَسْجُدُونَ (١١٣)

همه اهل كتاب يكسان نيستند، طايفه‏اى از آنها معتدل و به راه راست‏اند، در دل شب به تلاوت آيات خدا و نماز و طاعت حق مشغولند. (۱۱۳)

يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ وَأُولَئِكَ مِنَ الصَّالِحِينَ (١١٤)

ايمان به خدا و روز قيامت مى‏آورند و امر به نيكويى و نهى از بدكارى مى‏كنند و در نكوكارى مى‏شتابند و آنها خود مردمى نيكوكارند. (۱۱۴)

وَمَا يَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ فَلَنْ يُكْفَرُوهُ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالْمُتَّقِينَ (١١٥)

هر كار نيك كنند از ثواب آن محروم نخواهند شد و خدا دانا به حال پرهيزكاران است. (۱۱۵)

إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوَالُهُمْ وَلا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا وَأُولَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ (١١٦)

هرگز كافران را بسيارى مال و اولاد از عذاب خدا نتواند رهانيد، و آنها اهل جهنم و جاويد در آن معذّب خواهند بود. (۱۱۶)

مَثَلُ مَا يُنْفِقُونَ فِي هَذِهِ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَثَلِ رِيحٍ فِيهَا صِرٌّ أَصَابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ وَمَا ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَلَكِنْ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ (١١٧)

مثل مالى كه كافران براى پيشرفت مقاصد دنيوى خود صرف كنند (و از آن بهره نيابند) بدان ماند كه باد سرد شديدى به كشتزار ستمكاران برسد و همه را نابود كند (كه حاصلى از آن به دست نيايد). و خدا ستمى بر آنها نكرده، ليكن آنها به خود ستم مى‏كنند. (۱۱۷)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا بِطَانَةً مِنْ دُونِكُمْ لا يَأْلُونَكُمْ خَبَالا وَدُّوا مَا عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ وَمَا تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الآيَاتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ (١١٨)

اى اهل ايمان، از غير همدينان خود دوست صميمى همراز نگيريد، چه آنكه آنها از خلل و فساد در كار شما ذرّه‏اى كوتاهى نكنند، آنها مايلند شما هميشه در رنج باشيد، دشمنى شما را بر زبان هم آشكار سازند و محققا آنچه در دل دارند بيش از آن است. ما به خوبى براى شما بيان آيات كرديم اگر عقل را به كار بنديد. (۱۱۸)

هَا أَنْتُمْ أُولاءِ تُحِبُّونَهُمْ وَلا يُحِبُّونَكُمْ وَتُؤْمِنُونَ بِالْكِتَابِ كُلِّهِ وَإِذَا لَقُوكُمْ قَالُوا آمَنَّا وَإِذَا خَلَوْا عَضُّوا عَلَيْكُمُ الأنَامِلَ مِنَ الْغَيْظِ قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ (١١٩)

آگاه باشيد، چنانچه شما آنها را دوست مى‏داريد آنان شما را دوست نمى‏دارند، و شما به همه كتب آسمانى ايمان داريد، و آنها در مجامع شما اظهار ايمان كرده و چون تنها شوند از شدت كينه بر شما سر انگشت خشم به دندان گيرند. بگو: بدين خشم بميريد، همانا خدا از درون دلها آگاه است. (۱۱۹)

إِنْ تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَإِنْ تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ يَفْرَحُوا بِهَا وَإِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا لا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئًا إِنَّ اللَّهَ بِمَا يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ (١٢٠)

اگر شما (مسلمين) را خوشحالى پيش آيد از آن غمگين شوند، و اگر به شما حادثه ناگوارى رسد خوشحال شوند. اما اگر شما صبر پيشه كنيد و پرهيزكار باشيد مكرر و عداوت آنان آسيبى به شما نرساند، كه همانا خدا بر آنچه مى‏كنيد محيط و آگاه است. (۱۲۰)

وَإِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِكَ تُبَوِّئُ الْمُؤْمِنِينَ مَقَاعِدَ لِلْقِتَالِ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ (١٢١)

(و به ياد آراى پيغمبر) صبحگاهى كه از خانه خود به جهت صف آرايى مؤمنان براى جنگ بيرون شدى، و خدا (به همه گفتار و كردار تو) شنوا و دانا بود. (۱۲۱)

إِذْ هَمَّتْ طَائِفَتَانِ مِنْكُمْ أَنْ تَفْشَلا وَاللَّهُ وَلِيُّهُمَا وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ (١٢٢)

آن گاه كه دو طايفه از شما بد دل و ترسناك (و در انديشه فرار از جنگ) شدند و خدا يار آنها بود، و هميشه بايد اهل ايمان به خدا توكل كنند. (۱۲۲)

وَلَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ وَأَنْتُمْ أَذِلَّةٌ فَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ (١٢٣)

و خدا شما را در جنگ بدر يارى كرد با آنكه ضعيف بوديد. پس پرهيزكار شويد، باشد كه شكر نعمتهاى او به جاى آريد. (۱۲۳)

إِذْ تَقُولُ لِلْمُؤْمِنِينَ أَلَنْ يَكْفِيَكُمْ أَنْ يُمِدَّكُمْ رَبُّكُمْ بِثَلاثَةِ آلافٍ مِنَ الْمَلائِكَةِ مُنْزَلِينَ (١٢٤)

آن گاه كه به مؤمنين مى‏گفتى: آيا اين شما را كفايت نمى‏كند كه خدا سه هزار فرشته به يارى شما فرو فرستد؟! (۱۲۴)

بَلَى إِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا وَيَأْتُوكُمْ مِنْ فَوْرِهِمْ هَذَا يُمْدِدْكُمْ رَبُّكُمْ بِخَمْسَةِ آلافٍ مِنَ الْمَلائِكَةِ مُسَوِّمِينَ (١٢٥)

بلى اگر صبر و مقاومت پيشه كنيد و پرهيزكار باشيد، چون كافران بر سر شما شتابان بيايند خدا پنج‏هزار فرشته را با پرچمى كه نشان مخصوص سپاه اسلام است به مدد شما مى‏فرستد. (۱۲۵)

وَمَا جَعَلَهُ اللَّهُ إِلا بُشْرَى لَكُمْ وَلِتَطْمَئِنَّ قُلُوبُكُمْ بِهِ وَمَا النَّصْرُ إِلا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ (١٢٦)

و خدا آن وعده را نداد مگر آنكه به شما مژده فتح دهد و تا دل شما مطمئن شود و فتح و پيروزى نصيب كسى نشود مگر از جانب خداى تواناى دانا. (۱۲۶)

لِيَقْطَعَ طَرَفًا مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْ يَكْبِتَهُمْ فَيَنْقَلِبُوا خَائِبِينَ (١٢٧)

تا گروهى از كافران را هلاك گرداند يا خوار كند، تا (از مقصود خود) نااميد باز گردند. (۱۲۷)

لَيْسَ لَكَ مِنَ الأمْرِ شَيْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ (١٢٨)

(اى پيغمبر) به دست تو كارى نيست، اگر خدا بخواهد (به لطف خود) از آن كافران درگذرد و اگر بخواهد آنها را عذاب كند چون مردمى ستمكارند. (۱۲۸)

وَلِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأرْضِ يَغْفِرُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ (١٢٩)

هر چه در آسمانها و هر چه در زمين است مِلك خداست، هر كه را خواهد ببخشد و هر كه را خواهد عذاب كند، و خدا بسيار آمرزنده و مهربان است. (۱۲۹)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَأْكُلُوا الرِّبَا أَضْعَافًا مُضَاعَفَةً وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ (١٣٠)

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، ربا مخوريد كه دائم سود بر سرمايه افزاييد تا چند برابر شود، و از خدا بترسيد، باشد كه رستگارى يابيد. (۱۳۰)

وَاتَّقُوا النَّارَ الَّتِي أُعِدَّتْ لِلْكَافِرِينَ (١٣١)

و بپرهيزيد از آتش عذابى كه براى كافران مهيا ساخته‏اند. (۱۳۱)

وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ (١٣٢)

و از خدا و رسول او فرمان بريد، باشد كه مشمول لطف و رحمت خدا شويد. (۱۳۲)

وَسَارِعُوا إِلَى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالأرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ (١٣٣)

و بشتابيد به سوى مغفرت پروردگار خود و به سوى بهشتى كه پهناى آن همه آسمانها و زمين را فرا گرفته و مهيّا براى پرهيزكاران است. (۱۳۳)

الَّذِينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ (١٣٤)

آنهايى كه از مال خود در حال وسعت و تنگدستى انفاق كنند و خشم خود فرونشانند و از (بدىِ) مردم درگذرند، و خدا دوستدار نكوكاران است. (۱۳۴)

وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَمَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلا اللَّهُ وَلَمْ يُصِرُّوا عَلَى مَا فَعَلُوا وَهُمْ يَعْلَمُونَ (١٣٥)

و آنان كه اگر كار ناشايسته كنند و يا ظلمى به نفس خويش نمايند خدا را به ياد آرند و از گناه خود (به درگاه خدا) توبه كنند- و كيست جز خدا كه گناه خلق را بيامرزد؟- و آنها كه اصرار در كار زشت نكنند چون به زشتى معصيت آگاهند. (۱۳۵)

أُولَئِكَ جَزَاؤُهُمْ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَجَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَنِعْمَ أَجْرُ الْعَامِلِينَ (١٣٦)

آنهايند كه پاداش عملشان آمرزش پروردگار است و باغهايى كه زير درختان آنها نهرها جارى است، جاويدان در آن بهشت‏ها متنعّم هستند، چه نيكو است پاداش نيكوكاران! (۱۳۶)

قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ سُنَنٌ فَسِيرُوا فِي الأرْضِ فَانْظُروا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ (١٣٧)

پيش از شما مللى بودند و رفتند، پس در اطراف زمين گردش كنيد تا ببينيد چگونه تكذيب‏كنندگانِ (وعده‏هاى خدا) هلاك شدند. (۱۳۷)

هَذَا بَيَانٌ لِلنَّاسِ وَهُدًى وَمَوْعِظَةٌ لِلْمُتَّقِينَ (١٣٨)

اين آيات حجت و بيانى است براى (عموم) مردم، و راهنما و پندى براى پرهيزكاران. (۱۳۸)

وَلا تَهِنُوا وَلا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الأعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ (١٣٩)

شما هرگز سستى نكنيد و (از فوت متاع دنيا) اندوهناك نشويد، زيرا شما فيروزمندترين و بلندترين ملل دنياييد اگر در ايمان ثابت قدم باشيد. (۱۳۹)

إِنْ يَمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِثْلُهُ وَتِلْكَ الأيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَيَتَّخِذَ مِنْكُمْ شُهَدَاءَ وَاللَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ (١٤٠)

اگر (در احد) به شما آسيبى رسيد، به دشمنان شما نيز (در بدر) آسيب رسيد (پس مقاومت كنيد). اين روزگار را با (اختلاف احوال) ميان خلايق مى‏گردانيم تا خداوند مقام اهل ايمان را معلوم كند و از شما مؤمنان (آن را كه ثابت است) گواهِ ديگران گيرد. و خدا ستمكاران را دوست ندارد. (۱۴۰(

وَلِيُمَحِّصَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَيَمْحَقَ الْكَافِرِينَ (١٤١)

و تا آنكه اهل ايمان را (از هر عيب) پاك كند و كافران را نابود گرداند. (۱۴۱)

أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جَاهَدُوا مِنْكُمْ وَيَعْلَمَ الصَّابِرِينَ (١٤٢)

آيا گمان مى‏كنيد به بهشت داخل خواهيد شد حال آنكه هنوز خدا از شما آنان را كه (در راه دين) جهاد كرده و (در سختى‏ها) مقاومت كنند معلوم نگردانيده است؟! (۱۴۲)

وَلَقَدْ كُنْتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَلْقَوْهُ فَقَدْ رَأَيْتُمُوهُ وَأَنْتُمْ تَنْظُرُونَ (١٤٣)

شما همانيد كه آرزوى كشته شدن (در راه دين) مى‏كرديد، پيش از آنكه با آن روبرو شويد، پس چگونه امروز كه به آن مأمور شديد از مرگ نگران مى‏شويد؟! (۱۴۳)

وَمَا مُحَمَّدٌ إِلا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ وَمَنْ يَنْقَلِبْ عَلَى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئًا وَسَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرِينَ (١٤٤)

محمد (صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم) جز يك پيامبر نيست كه پيش از او نيز پيغمبرانى بودند و درگذشتند، آيا اگر او به مرگ يا شهادت درگذشت شما باز به دين جاهليّت خود رجوع خواهيد كرد؟ پس هر كه مرتد شود به خدا ضررى نخواهد رسانيد، و البته خدا جزاى نيك اعمال به شكرگزاران عطا كند. (۱۴۴)

وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَنْ تَمُوتَ إِلا بِإِذْنِ اللَّهِ كِتَابًا مُؤَجَّلا وَمَنْ يُرِدْ ثَوَابَ الدُّنْيَا نُؤْتِهِ مِنْهَا وَمَنْ يُرِدْ ثَوَابَ الآخِرَةِ نُؤْتِهِ مِنْهَا وَسَنَجْزِي الشَّاكِرِينَ (١٤٥)

و هيچ كس جز به فرمان خدا نخواهد مُرد، كه اجل هر كس (در لوح قضاى الهى) به وقت معين ثبت است، و هر كه براى متاع دنيا كوشش كند از دنيا بهره‏مندش كنيم، و هر كه ثواب آخرت خواهد از نعمت آخرت برخوردارش گردانيم، و البته سپاسگزاران را جزاى نيك دهيم. (۱۴۵)

وَكَأَيِّنْ مِنْ نَبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَمَا ضَعُفُوا وَمَا اسْتَكَانُوا وَاللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ (١٤٦)

چه بسيار رخ داده كه پيغمبرى جمعيت بسيار (از پيروانش) همراه او جنگيدند و با اين حال، اهل ايمان با سختى‏هايى كه در راه خدا به آنها رسيد هرگز بيمناك و زبون نشدند و سر زير بار دشمن فرو نياوردند و (صبر و ثبات پيش گرفتند، كه) خدا صابران را دوست مى‏دارد. (۱۴۶)

وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ إِلا أَنْ قَالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ (١٤٧)

و آنها جز اين نمى‏گفتند كه پروردگارا، از گناه و ستمى كه ما درباره خود كرده‏ايم درگذر و ما را ثابت قدم بدار و بر (محو) گروه كافران مظفّر و منصور گردان. (۱۴۷)

فَآتَاهُمُ اللَّهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الآخِرَةِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ (١٤٨)

پس خدا پاداش (فتح و فيروزى) در دنيا، و ثواب نيكو در آخرت نصيبشان گردانيد، كه خدا نيكوكاران را دوست مى‏دارد. (۱۴۸)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا الَّذِينَ كَفَرُوا يَرُدُّوكُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خَاسِرِينَ (١٤٩)

اى اهل ايمان، اگر پيروى كافران كنيد شما را (از دين اسلام) باز به كفر برمى‏گردانند، آن گاه شما هم از زيانكاران خواهيد گشت. (۱۴۹)

بَلِ اللَّهُ مَوْلاكُمْ وَهُوَ خَيْرُ النَّاصِرِينَ (١٥٠)

(اى مسلمانان، كافران يار شما نيستند) بلكه خدا يار شماست و او بهترين يارى‏كنندگان است. (۱۵۰)

سَنُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُوا الرُّعْبَ بِمَا أَشْرَكُوا بِاللَّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا وَمَأْوَاهُمُ النَّارُ وَبِئْسَ مَثْوَى الظَّالِمِينَ (١٥١)

به زودى در دل كافران بيم و هراس افكنيم، زيرا كه آنان براى خدا چيزى را شريك قرار دادند كه خدا اصلًا بر آن دليلى فرو نفرستاده است. و منزلگاه آنان آتش است و سراى ستمكاران بد منزلگاهى است. (۱۵۱)

وَلَقَدْ صَدَقَكُمُ اللَّهُ وَعْدَهُ إِذْ تَحُسُّونَهُمْ بِإِذْنِهِ حَتَّى إِذَا فَشِلْتُمْ وَتَنَازَعْتُمْ فِي الأمْرِ وَعَصَيْتُمْ مِنْ بَعْدِ مَا أَرَاكُمْ مَا تُحِبُّونَ مِنْكُمْ مَنْ يُرِيدُ الدُّنْيَا وَمِنْكُمْ مَنْ يُرِيدُ الآخِرَةَ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِيَبْتَلِيَكُمْ وَلَقَدْ عَفَا عَنْكُمْ وَاللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ (١٥٢)

و به حقيقت، خداوند صدق وعده خود را به شما نمود آن گاه كه به فرمان خدا كافران را به خاك هلاك مى‏افكنديد تا وقتى كه در كار جنگ (احد) سستى كرده و اختلاف برانگيختيد و نافرمانى (حكم پيغمبر) نموديد پس از آنكه خدا آنچه آرزوى شما بود به شما نمود، منتها برخى جهت دنيا و برخى جهت آخرت مى‏كوشيديد، سپس شما را از پيشرفت بازداشت تا شما را بيازمايد، و خدا از تقصير شما درگذشت، كه خدا را با اهل ايمان عنايت و رحمت است. (۱۵۲)

إِذْ تُصْعِدُونَ وَلا تَلْوُونَ عَلَى أَحَدٍ وَالرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ فِي أُخْرَاكُمْ فَأَثَابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلا تَحْزَنُوا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلا مَا أَصَابَكُمْ وَاللَّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ (١٥٣)

(به ياد آريد) هنگامى كه به مكانهاى دوردست مى‏گريختيد و توجه به احدى نداشتيد در حالى كه پيغمبر شما را به يارى ديگران در صف كارزار مى‏خواند! پس خداوند (به كيفر اين بى‏ثباتى) غمى بر غم شما افزود تا از اين پس بر آنچه از دست رفت يا براى رنج و المى كه به شما مى‏رسد اندوهناك نشويد، و خدا به هر چه كنيد آگاه است. (۱۵۳)

ثُمَّ أَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِنْ بَعْدِ الْغَمِّ أَمَنَةً نُعَاسًا يَغْشَى طَائِفَةً مِنْكُمْ وَطَائِفَةٌ قَدْ أَهَمَّتْهُمْ أَنْفُسُهُمْ يَظُنُّونَ بِاللَّهِ غَيْرَ الْحَقِّ ظَنَّ الْجَاهِلِيَّةِ يَقُولُونَ هَلْ لَنَا مِنَ الأمْرِ مِنْ شَيْءٍ قُلْ إِنَّ الأمْرَ كُلَّهُ لِلَّهِ يُخْفُونَ فِي أَنْفُسِهِمْ مَا لا يُبْدُونَ لَكَ يَقُولُونَ لَوْ كَانَ لَنَا مِنَ الأمْرِ شَيْءٌ مَا قُتِلْنَا هَا هُنَا قُلْ لَوْ كُنْتُمْ فِي بُيُوتِكُمْ لَبَرَزَ الَّذِينَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقَتْلُ إِلَى مَضَاجِعِهِمْ وَلِيَبْتَلِيَ اللَّهُ مَا فِي صُدُورِكُمْ وَلِيُمَحِّصَ مَا فِي قُلُوبِكُمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ (١٥٤)

پس از آن غم، خدا شما را ايمنى بخشيد كه خواب آسايش، گروهى از شما را فرا گرفت و گروهى هنوز در غم جان خود بودند و از روى نادانى به خدا گمان ناحق مى‏بردند (از روى انكار) مى‏گفتند: آيا ممكن است ما را قدرتى به دست آيد؟ بگو: تنها خداست كه بر عالم هستى فرمانرواست. (منافقان از ترس مؤمنان) خيالات باطل خود را كه در دل مى‏پرورند با تو اظهار نمى‏دارند، (با خود) مى‏گويند: اگر ما را قدرت و پيروزى بود (شكست نمى‏خورديم) و در اينجا كشته نمى‏شديم. بگو: اگر در خانه‏هاى خود هم بوديد باز كسانى كه سرنوشت آنان (در قضاى الهى) كشته شدن است (از خانه‏ها) به پاى خود به قتلگاه بيرون مى‏آمدند، تا خدا آنچه در سينه داريد بيازمايد و آنچه در دل داريد پاك و خالص گرداند، و خدا از راز درون سينه‏ها آگاه است. (۱۵۴)

إِنَّ الَّذِينَ تَوَلَّوْا مِنْكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ إِنَّمَا اسْتَزَلَّهُمُ الشَّيْطَانُ بِبَعْضِ مَا كَسَبُوا وَلَقَدْ عَفَا اللَّهُ عَنْهُمْ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ (١٥٥)

كسانى از شما كه در روز برخورد دو گروه (مسلمان و كافر در جنگ احد) پشت كردند و فرارى شدند شيطان آنها را به سبب نافرمانى و بدكرداريشان به لغزش افكند، و همانا خدا از آنها درگذشت، كه خدا بسيار آمرزنده و مهربان است. (۱۵۵)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ كَفَرُوا وَقَالُوا لإخْوَانِهِمْ إِذَا ضَرَبُوا فِي الأرْضِ أَوْ كَانُوا غُزًّى لَوْ كَانُوا عِنْدَنَا مَا مَاتُوا وَمَا قُتِلُوا لِيَجْعَلَ اللَّهُ ذَلِكَ حَسْرَةً فِي قُلُوبِهِمْ وَاللَّهُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ (١٥٦)

اى گرويدگان (به دين اسلام)، شما مانند كسانى نباشيد كه راه كفر (و نفاق) پيمودند و درباره برادران و خويشان خود كه به سفر رفته و يا به جنگ حاضر شدند (و مردند يا به شهادت رسيدند) گفتند: اگر نزد ما مى‏ماندند به چنگ مرگ نمى‏افتادند و كشته نمى‏شدند. اين آرزوهاى باطل را خدا حسرت دلهاى آنان خواهد كرد، و خداست كه زنده مى‏گرداند و مى‏ميراند و خدا به هر چه كنيد آگاه است. (۱۵۶)

وَلَئِنْ قُتِلْتُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوْ مُتُّمْ لَمَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَرَحْمَةٌ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ (١٥٧)

اگر در راه خدا كشته شده يا بميريد (در آن جهان به آمرزش و رحمت خدا نائل شويد، كه) همانا آمرزش و رحمت خدا بهتر از هر چيز است كه (در حيات دنيا براى خود) فراهم آورند. (۱۵۷)

وَلَئِنْ مُتُّمْ أَوْ قُتِلْتُمْ لإلَى اللَّهِ تُحْشَرُونَ (١٥٨)

و اگر (در راه خدا) بميريد يا كشته شويد (به رحمت ايزدى در پيوسته و) به سوى خدا محشور خواهيد شد. (۱۵۸)

فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِي الأمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ (١٥٩)

به مرحمت خدا بود كه با خلق مهربان گشتى و اگر تندخو و سخت‏دل بودى مردم از گِرد تو متفرق مى‏شدند، پس از (بدىِ) آنان درگذر و براى آنها طلب آمرزش كن و (براى دلجويى آنها) در كارِ (جنگ) با آنها مشورت نما، ليكن آنچه تصميم گرفتى با توكل به خدا انجام ده، كه خدا آنان را كه بر او اعتماد كنند دوست دارد. (۱۵۹)

إِنْ يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ فَلا غَالِبَ لَكُمْ وَإِنْ يَخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُكُمْ مِنْ بَعْدِهِ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ (١٦٠)

اگر خدا شما را يارى كند محال است كسى بر شما غالب آيد، و اگر به خوارى واگذارد آن كيست كه بتواند بعد از آن شما را يارى كند؟ و اهل ايمان تنها به خدا بايد اعتماد كنند. (۱۶۰(

وَمَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَغُلَّ وَمَنْ يَغْلُلْ يَأْتِ بِمَا غَلَّ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ثُمَّ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ مَا كَسَبَتْ وَهُمْ لا يُظْلَمُونَ (١٦١)

و هيچ پيغمبرى خيانت نخواهد كرد، و هر كس خيانت كند روز قيامت با همان خيانت بيايد (و به كيفر آن برسد) و هر كس هر عمل به جا آرد به جزاى كامل آن مى‏رسد و به هيچ كس ستمى نخواهد شد. (۱۶۱)

أَفَمَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَ اللَّهِ كَمَنْ بَاءَ بِسَخَطٍ مِنَ اللَّهِ وَمَأْوَاهُ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ (١٦٢)

آيا كسى كه (به ايمان) در راه رضاى خدا قدم بردارد مانند كسى است كه (به كفر) راه غضب خدا پيمايد؟ كه منزلگاه او جهنم است و بسيار بد جايگاهى است. (۱۶۲)

هُمْ دَرَجَاتٌ عِنْدَ اللَّهِ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِمَا يَعْمَلُونَ (١٦٣)

اين دو گروه را (به مراتب ايمان و كفر) نزد خدا درجات (مختلفه) است و خدا به هر چه مى‏كنند بيناست. (۱۶۳)

لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولا مِنْ أَنْفُسِهِمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِنْ كَانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ (١٦٤)

خدا بر اهل ايمان منّت گذاشت كه رسولى از خودشان در ميان آنان برانگيخت كه بر آنها آيات او را تلاوت مى‏كند و آنان را پاك مى‏گرداند و به آنها علم كتاب (احكام شريعت) و حقايق حكمت مى‏آموزد، و همانا پيش از آن در گمراهى آشكار بودند. (۱۶۴)

أَوَلَمَّا أَصَابَتْكُمْ مُصِيبَةٌ قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَيْهَا قُلْتُمْ أَنَّى هَذَا قُلْ هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ (١٦٥)

آيا هر گاه به شما آسيبى رسد در صورتى كه دو برابر آن آسيب را به دشمنان رسانديد (باز از روى تعجب) گوييد: اين از كجاست؟ بگو: اين مصيبت از دست خود كشيديد، همانا خدا بر هر چيز تواناست. (۱۶۵)

وَمَا أَصَابَكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ فَبِإِذْنِ اللَّهِ وَلِيَعْلَمَ الْمُؤْمِنِينَ (١٦٦)

و آنچه در روز (احد هنگام) مقابله دو صف كارزار به شما رسيد به قضا و مشيّت نافذ خدا بود (تا آنكه بيازمايد اهل ايمان را) و تا معلوم كند چه كسانى ثابت‏قدم در ايمانند. (۱۶۶)

وَلِيَعْلَمَ الَّذِينَ نَافَقُوا وَقِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا قَاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوِ ادْفَعُوا قَالُوا لَوْ نَعْلَمُ قِتَالا لاتَّبَعْنَاكُمْ هُمْ لِلْكُفْرِ يَوْمَئِذٍ أَقْرَبُ مِنْهُمْ لِلإيمَانِ يَقُولُونَ بِأَفْواهِهِمْ مَا لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يَكْتُمُونَ (١٦٧)

و تا معلوم كند حالِ آنان كه نفاق و دورويى كردند و (چون) به آنها گفته شد بياييد در راه خدا جهاد و يا دفاع كنيد (عذر آوردند و) گفتند كه اگر ما به فنون جنگى دانا بوديم از شما تبعيت نموده و به كارزار مى‏آمديم. اينان به كفر نزديكترند تا به ايمان به زبان چيزى اظهار كنند كه در دل خلاف آن پنهان داشته‏اند، و خدا بر آنچه پنهان مى‏دارند آگاه‏تر از خود آنهاست. (۱۶۷)

الَّذِينَ قَالُوا لإخْوَانِهِمْ وَقَعَدُوا لَوْ أَطَاعُونَا مَا قُتِلُوا قُلْ فَادْرَءُوا عَنْ أَنْفُسِكُمُ الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ (١٦٨)

آن كسانى كه در جنگ با سپاه اسلام همراهى نكرده و درباره برادران خود گفتند: اگر آنان نيز سخنان ما را شنيده بودند (و به جنگ احد نرفته بودند) كشته نمى‏شدند، بگو: (شما كه براى حفظ حيات ديگران چاره توانيد كرد) مرگ را از خود دور كنيد اگر راست مى‏گوييد. (۱۶۸)

وَلا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ (١٦٩)

البته نپنداريد كه شهيدان راه خدا مرده‏اند، بلكه زنده‏اند (به حيات ابدى و) در نزد خدا متنعّم خواهند بود. (۱۶۹)

فَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلا هُمْ يَحْزَنُونَ (١٧٠)

آنان به فضل و رحمتى كه خدا نصيبشان گردانيده شادمانند، و دلشادند به حال آن مؤمنان كه هنوز به آنها نپيوسته‏اند و بعداً در پى آنها به سراى آخرت خواهند شتافت كه بيمى بر آنان نيست و غمى نخواهند داشت. (۱۷۰)

يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَفَضْلٍ وَأَنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُؤْمِنِينَ (١٧١)

دلشادند به نعمت و فضل خدا و اين كه خداوند اجر اهل ايمان را هرگز ضايع نگذارد. (۱۷۱)

الَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِلَّهِ وَالرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ مَا أَصَابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِيمٌ (١٧٢)

آنان كه دعوت خدا و رسول را اجابت كنند پس از آنكه به آنها رنج و الم رسيد، از آنها هر كس نيكوكار و پرهيزكار شد اجر عظيم خواهد يافت. (۱۷۲)

الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَانًا وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ (١٧٣)

آن مؤمنانى كه چون مردم (منافق) به آنها گفتند: لشكرى بسيار بر عليه شما مؤمنان فراهم شده، از آنان در انديشه و بر حذر باشيد، (اين تبليغات) بر ايمانشان بيفزود و گفتند: تنها خدا ما را كفايت كند و او نيكو وكيل و كارسازى است. (۱۷۳)

فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَفَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَاتَّبَعُوا رِضْوَانَ اللَّهِ وَاللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ (١٧٤)

آن گروه مؤمنان با نعمت و فضل خدا در حالى بازگشتند كه بر آنان هيچ الم و رنجى پيش نيامد و پيرو رضاى خدا شدند، و خدا صاحب فضل و رحمتى بزرگ است. (۱۷۴)

إِنَّمَا ذَلِكُمُ الشَّيْطَانُ يُخَوِّفُ أَوْلِيَاءَهُ فَلا تَخَافُوهُمْ وَخَافُونِ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ (١٧٥)

تنها اين شيطان است كه مى‏ترساند دوستداران خود را، شما مسلمانان از آنان بيم و انديشه مكنيد و از من بترسيد اگر اهل ايمانيد. (۱۷۵)

وَلا يَحْزُنْكَ الَّذِينَ يُسَارِعُونَ فِي الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئًا يُرِيدُ اللَّهُ أَلا يَجْعَلَ لَهُمْ حَظًّا فِي الآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ (١٧٦)

(اى پيغمبر) تو اندوهناك مباش كه گروهى به راه كفر مى‏شتابند، آنها هرگز زيانى به خدا نرسانند و خدا مى‏خواهد آنها را در آخرت هيچ نصيبى ندهد، و نصيبشان عذاب بزرگ و سخت دوزخ خواهد بود. (۱۷۶)

إِنَّ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الْكُفْرَ بِالإيمَانِ لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئًا وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ (١٧٧)

آنان كه خريدار كفر شدند به عوض ايمان، هرگز زيانى به خدا نمى‏رسانند، و آنان را عذابى دردناك است. (۱۷۷)

وَلا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لأنْفُسِهِمْ إِنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدَادُوا إِثْمًا وَلَهُمْ عَذَابٌ مُهِينٌ (١٧٨)

آنان كه به راه كفر رفتند گمان نكنند كه مهلتى كه ما به آنها مى‏دهيم به حال آنان بهتر خواهد بود، بلكه آنها را (براى امتحان) مهلت مى‏دهيم تا بر گناه و سركشى خود بيفزايند، و آنان را عذابى خواركننده است. (۱۷۸)

مَا كَانَ اللَّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى مَا أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتَّى يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلَكِنَّ اللَّهَ يَجْتَبِي مِنْ رُسُلِهِ مَنْ يَشَاءُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ وَإِنْ تُؤْمِنُوا وَتَتَّقُوا فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ (١٧٩)

خداوند هرگز مؤمنان را بدين حال كنونى كه بر آنيد وانگذارد تا آنكه (با آزمايش خود) بدسرشت را از پاك گوهر جدا كند. و خدا همه شما را از سرّ غيب آگاه نسازد و ليكن (به اين مقام) از پيغمبران خود هر كه را مشيّت او تعلق گرفت برگزيند، پس شما به خدا و پيغمبرانش بگرويد، كه هر گاه ايمان آريد و پرهيزكار شويد اجر عظيم خواهيد يافت. (۱۷۹)

وَلا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ هُوَ خَيْرًا لَهُمْ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَهُمْ سَيُطَوَّقُونَ مَا بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلِلَّهِ مِيرَاثُ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ (١٨٠)

آنان كه بخل نموده و از مالى كه خدا از فضل خويش به آنها داده حقوق فقيران را ادا نمى‏كنند گمان نكنند اين بخل به نفع آنها خواهد بود بلكه به ضرر آنهاست، چه آنكه مالى كه در آن بخل ورزند در قيامت زنجير گردن آنها شود، و تنها خدا وارث آسمانها و زمين است و خدا به كردار شما آگاه است. (۱۸۰(

لَقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّذِينَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ وَنَحْنُ أَغْنِيَاءُ سَنَكْتُبُ مَا قَالُوا وَقَتْلَهُمُ الأنْبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَنَقُولُ ذُوقُوا عَذَابَ الْحَرِيقِ (١٨١)

هر آينه خدا شنيد سخن (جاهلانه) آن كسان را كه گفتند: خدا فقير است و ما دارا. البته ما گفتارشان را ثبت خواهيم كرد با اين گناه بزرگشان كه انبياء را به ناحق كشتند، و گوييم: بچشيد عذاب آتش سوزان را. (۱۸۱)

ذَلِكَ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيكُمْ وَأَنَّ اللَّهَ لَيْسَ بِظَلامٍ لِلْعَبِيدِ (١٨٢)

اين عذاب به خاطر كارهايى است كه به دست خود پيش فرستاديد، و خدا هرگز در حق بندگان ستم نخواهد كرد. (۱۸۲)

الَّذِينَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ عَهِدَ إِلَيْنَا أَلا نُؤْمِنَ لِرَسُولٍ حَتَّى يَأْتِيَنَا بِقُرْبَانٍ تَأْكُلُهُ النَّارُ قُلْ قَدْ جَاءَكُمْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِي بِالْبَيِّنَاتِ وَبِالَّذِي قُلْتُمْ فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ (١٨٣)

آنان كه گفتند: خدا از ما پيمان گرفته كه به هيچ پيغمبرى ايمان نياوريم تا آنكه او قربانيى آورد كه در آتش بسوزد. بگو كه پيش از من رسولانى آمده و براى شما هر گونه معجزه آورده و اين را هم كه خواستيد آوردند، پس اگر راست مى‏گوييد چرا آن پيامبران را كشتيد؟! (۱۸۳)

فَإِنْ كَذَّبُوكَ فَقَدْ كُذِّبَ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِكَ جَاءُوا بِالْبَيِّنَاتِ وَالزُّبُرِ وَالْكِتَابِ الْمُنِيرِ (١٨٤)

پس اگر تو را تكذيب كردند (غمگين مباش كه) پيغمبران پيش از تو هم كه معجزات و زبورها و كتاب آسمانى روشن آوردند نيز تكذيب كردند. (۱۸۴)

كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ وَإِنَّمَا تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَمَنْ زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ وَأُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَقَدْ فَازَ وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلا مَتَاعُ الْغُرُورِ (١٨٥)

هر نفسى شربت مرگ را خواهد چشيد و محققاً روز قيامت همه شما به مزد اعمال خود كاملًا خواهيد رسيد، پس هر كس را از آتش جهنم دور دارند و به بهشت ابدى درآرند چنين كس سعادت ابد يافت، كه زندگى دنيا جز متاعى فريبنده نيست. (۱۸۵)

لَتُبْلَوُنَّ فِي أَمْوَالِكُمْ وَأَنْفُسِكُمْ وَلَتَسْمَعُنَّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَمِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا أَذًى كَثِيرًا وَإِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا فَإِنَّ ذَلِكَ مِنْ عَزْمِ الأمُورِ (١٨٦)

محققاً شما را در مال و جان آزمايش خواهند كرد و از آنها كه پيش از شما كتاب آسمانى به آنها داده شد و از مشركان زخم زبان بسيار خواهيد شنيد، و اگر صبر پيشه كرده و پرهيزكار شويد (البته ظفر يابيد) كه ثبات و تقوا سبب قوت اراده در كارهاست. (۱۸۶)

وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلا تَكْتُمُونَهُ فَنَبَذُوهُ وَرَاءَ ظُهُورِهِمْ وَاشْتَرَوْا بِهِ ثَمَنًا قَلِيلا فَبِئْسَ مَا يَشْتَرُونَ (١٨٧)

و چون خدا از آنان كه كتاب به آنها داده شد پيمان گرفت كه حقايق كتاب آسمانى را براى مردم بيان كنيد و كتمان مكنيد، پس آنها عهد خدا را پشت سر انداخته و آيات الهى را به بهايى اندك فروختند، پس بد معامله‏اى كردند. (۱۸۷)

لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَفْرَحُونَ بِمَا أَتَوْا وَيُحِبُّونَ أَنْ يُحْمَدُوا بِمَا لَمْ يَفْعَلُوا فَلا تَحْسَبَنَّهُمْ بِمَفَازَةٍ مِنَ الْعَذَابِ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ (١٨٨)

(اى پيغمبر) مپندار آنهايى كه به كردار زشت خود شادمانند و دوست دارند كه مردم به اوصاف پسنديده‏اى كه هيچ در آنها نيست آنها را ستايش كنند، البته گمان مدار كه از عذاب خدا رهايى دارند، كه آنها را عذابى دردناك خواهد بود. (۱۸۸)

وَلِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ (١٨٩)

خداست مالك آسمانها و زمين، و خدا بر هر چيز تواناست. (۱۸۹)

إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ وَاخْتِلافِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لآيَاتٍ لأولِي الألْبَابِ (١٩٠)

محققا در خلقت آسمانها و زمين و رفت و آمد شب و روز دلائل روشنى است براى خردمندان عالم. (۱۹۰)

الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَى جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذَا بَاطِلا سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ (١٩١)

آنها كه در هر حالت، ايستاده و نشسته و خفته خدا را ياد كنند و دائم در خلقت آسمان و زمين بينديشند و گويند: پروردگارا، تو اين دستگاه با عظمت را بيهوده نيافريده‏اى، پاك و منزهى، ما را به لطف خود از عذاب دوزخ نگاهدار (۱۹۱)

رَبَّنَا إِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصَارٍ (١٩٢)

اى پروردگار ما، هر كه را در آتش افكنى او را سخت خوار كرده‏اى، و ستمكاران هيچ ياورى ندارند (۱۹۲)

رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلإيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الأبْرَارِ (١٩٣)

پروردگارا، ما صداى مناديى كه خلق را به ايمان فرا مى‏خواند كه به پروردگارتان ايمان آوريد، شنيديم و ايمان آورديم، پروردگارا، از گناهان ما درگذر و زشتى كردار ما بپوشان و هنگام جان سپردن ما را با نيكان و صالحان محشور گردان (۱۹۳)

رَبَّنَا وَآتِنَا مَا وَعَدْتَنَا عَلَى رُسُلِكَ وَلا تُخْزِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّكَ لا تُخْلِفُ الْمِيعَادَ (١٩٤)

پروردگارا، ما را از آنچه به زبان رسولان خود وعده دادى نصيب فرما و ما را در روز قيامت محروم مگردان، كه تو هرگز در وعده تخلّف نمى‏ورزى. (۱۹۴)

فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لا أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ فَالَّذِينَ هَاجَرُوا وَأُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ وَأُوذُوا فِي سَبِيلِي وَقَاتَلُوا وَقُتِلُوا لأكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلأدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأنْهَارُ ثَوَابًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ (١٩٥)

پس خدا دعاهاى ايشان را اجابت كرد كه البته من (كه پروردگارم) عمل هيچ كس از مرد و زن را بى‏مزد نگذارم، زيرا شما از يكديگريد (و همه در نظر من يكسانيد)، پس آنان كه از وطن خود هجرت نمودند و از ديار خويش بيرون رانده شدند و در راه من رنج كشيدند و جهاد كرده و كشته شدند همانا بديهاى آنان را بپوشانم و آنها را به بهشتهايى درآورم كه زير درختانش نهرها جارى است. اين پاداشى است از جانب خدا، و نزد خدا است پاداش نيكو. (۱۹۵)

لا يَغُرَّنَّكَ تَقَلُّبُ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي الْبِلادِ (١٩٦)

(دنيا) تو را نفريبد چون بينى كه كافران در شهرها به راحتى مى‏گردند. (۱۹۶)

مَتَاعٌ قَلِيلٌ ثُمَّ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمِهَادُ (١٩٧)

اين متاعى اندك است و پس از اين جهان منزلگاه آنان جهنم است و بد آرامگاهى است. (۱۹۷)

لَكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا نُزُلا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلأبْرَارِ (١٩٨)

ليكن آنان كه خداترس و با تقوايند منزلگاهشان بهشت‏هايى است كه در زير درختانش نهرها جارى است و در آن جاودانند، در حالتى كه خدا بر آنها خوان احسان خود گسترده، و آنچه نزد خداست براى نيكان بهتر است. (۱۹۸)

وَإِنَّ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَمَنْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَمَا أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ وَمَا أُنْزِلَ إِلَيْهِمْ خَاشِعِينَ لِلَّهِ لا يَشْتَرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ ثَمَنًا قَلِيلا أُولَئِكَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ إِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ (١٩٩)

همانا برخى از اهل كتاب كسانى‏اند كه به خدا و كتاب آسمانى شما و كتاب آسمانى خودشان ايمان آورند در حالى كه مطيع فرمان خدا بوده و آيات خدا را به بهاى اندك نفروشند، آن طايفه را نزد خدا پاداش نيكوست، و البته خدا حساب خلق را سريع و آسان خواهد رسيد. (۱۹۹)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَصَابِرُوا وَرَابِطُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ (٢٠٠)

اى اهل ايمان، (در كار دين) صبور باشيد و يكديگر را به صبر و مقاومت سفارش كنيد و مهيّا و مراقب كار دشمن بوده و خداترس باشيد، باشد كه فيروز و رستگار گرديد. (۲۰۰)

درباره ادمین

هم در پی بالائیــــان ، هم من اسیــر خاكیان هم در پی همخــــانه ام ،هم خــانه را گم كرده ام آهـــــم چو برافلاك شد اشكــــم روان بر خاك شد آخـــــر از اینجا نیستم ، كاشـــــانه را گم كرده ام درقالب این خاكیان عمری است سرگردان شدم چون جان اسیرحبس شد ، جانانه را گم كرده ام

مطالعه دیگر مطالب

سوره الناس با ترجمه فارسی خط به خط

سُوۡرَةُ النَّاس بِسۡمِ ٱللهِ ٱلرَّحۡمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ به نام خداى بخشاينده مهربان قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ (١) بگو: به پروردگار مردم پناه مى‏برم، (1) مَلِكِ ٱلنَّاسِ (٢)

svenska Oversattning om Mening SURA 114 Människor

I Guds namn, Den Barmhärtigaste, Den Nådigaste

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Enter Captcha Here : *

Reload Image