سه شنبه , ۱۷ تیر ۱۳۹۹
فوری
خانه / مذهبی / قرآن کریم / سوره الممتحنه

سوره الممتحنه

سُوۡرَةُ المُمتَحنَة

.
بِسۡمِ ٱللهِ ٱلرَّحۡمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَعَدُوَّكُمْ أَوْلِيَاءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَقَدْ كَفَرُوا بِمَا جَاءَكُمْ مِنَ الْحَقِّ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَإِيَّاكُمْ أَنْ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ رَبِّكُمْ إِنْ كُنْتُمْ خَرَجْتُمْ جِهَادًا فِي سَبِيلِي وَابْتِغَاءَ مَرْضَاتِي تُسِرُّونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَأَنَا أَعْلَمُ بِمَا أَخْفَيْتُمْ وَمَا أَعْلَنْتُمْ وَمَنْ يَفْعَلْهُ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاءَ السَّبِيلِ (١)

اى كسانى كه به خدا ايمان آورده‏ايد، هرگز نبايد كافران را كه دشمن من و شمايند ياران خود برگرفته و طرح دوستى با آنها افكنيد در صورتى كه آنان به كتابى كه بر شما آمد يعنى قرآن حق سخت كافر شدند، رسول خدا و شما مؤمنان را به جرم ايمان به خدا از وطن خود آواره مى‏كنند، پس نبايد اگر شما براى جهاد در راه من و طلب رضا و خشنودى من بيرون آمده‏ايد پنهانى با آنها دوستى كنيد، و من به اسرار نهان و اعمال آشكار شما داناترم، و هر كه از شما چنين كند سخت به راه ضلالت شتافته است. (۱)

إِنْ يَثْقَفُوكُمْ يَكُونُوا لَكُمْ أَعْدَاءً وَيَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ وَأَلْسِنَتَهُمْ بِالسُّوءِ وَوَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ (٢)

هر گاه آنها بر شما تسلط يابند باز همان دشمن ديرينند و هر چه بتوانند به دست و زبان بر عداوت شما مى‏كوشند و چقدر دوست مى‏دارند كه شما كافر شويد. (۲)

لَنْ تَنْفَعَكُمْ أَرْحَامُكُمْ وَلا أَوْلادُكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَفْصِلُ بَيْنَكُمْ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ (٣)

هرگز روز قيامت خويشان و فرزندان شما (اگر مؤمن نباشند) هيچ سودى برايتان ندارند كه در آن روز خدا ميان شما به كلى جدايى مى‏افكند و خدا به هر چه كنيد بيناست. (۳)

قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ إِلا قَوْلَ إِبْرَاهِيمَ لأبِيهِ لأسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَا أَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ (٤)

براى شما مؤمنان بسيار پسنديده و نيكوست كه به ابراهيم و اصحابش اقتدا كنيد كه آنها به قوم (مشرك) خود گفتند: ما از شما و بتهاى شما كه به جاى خدا مى‏پرستيد به كلى بيزاريم، ما مخالف و منكر شماييم و هميشه ميان ما و شما كينه و دشمنى خواهد بود تا وقتى كه تنها به خداى يگانه ايمان آريد، الّا آنكه ابراهيم به پدر (يعنى عموى) خود گفت: (اگر ايمان آرى) من براى تو از خدا آمرزش مى‏طلبم (كه از شرك و عصيان گذشته تو درگذرد) و (هر گاه ايمان نياورى) ديگر من بر نجات تو از (قهر و غضب) خدا هيچ كارى نتوانم كرد، بار الها، ما بر تو توكل كرديم و رو به درگاه تو آورديم و بازگشت تمام خلق به سوى توست. (۴)

رَبَّنَا لا تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِلَّذِينَ كَفَرُوا وَاغْفِرْ لَنَا رَبَّنَا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (٥)

پروردگارا، ما را مايه فتنه و امتحان كافران مگردان و پروردگارا، ما را بيامرز كه تنها تويى كه (بر هر كار) بسيار مقتدرى و (به صلاح خلق) كاملا آگاهى. (۵)

لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِيهِمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الآخِرَ وَمَنْ يَتَوَلَّ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ (٦)

البته براى شما مؤمنان هر كه به خدا و (ثواب) عالم آخرت اميدوار است اقتداء به ابراهيم و يارانش نيكوست، و هر كه روى (از خدا) بگرداند خدا (از طاعت خلق) كاملا بى‏نياز و به ذات خود ستوده صفات است. (۶)

عَسَى اللَّهُ أَنْ يَجْعَلَ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ الَّذِينَ عَادَيْتُمْ مِنْهُمْ مَوَدَّةً وَاللَّهُ قَدِيرٌ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ (٧)

اميد است كه خدا دوستى ميان شما و دشمنانتان (به فتوحات اسلام و ايمان كفّار) برقرار گرداند و خدا قادر و خدا بسيار آمرزنده و مهربان است. (۷)

لا يَنْهَاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ لَمْ يُقَاتِلُوكُمْ فِي الدِّينِ وَلَمْ يُخْرِجُوكُمْ مِنْ دِيَارِكُمْ أَنْ تَبَرُّوهُمْ وَتُقْسِطُوا إِلَيْهِمْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ (٨)

خدا شما را از آنان كه با شما در دين قتال و دشمنى نكرده و شما را از ديارتان بيرون ننمودند نهى نمى‏كند كه با آنان نيكى كنيد و به عدالت و انصاف رفتار نماييد، كه خدا مردم با عدل و داد را بسيار دوست مى‏دارد. (۸)

 إِنَّمَا يَنْهَاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ قَاتَلُوكُمْ فِي الدِّينِ وَأَخْرَجُوكُمْ مِنْ دِيَارِكُمْ وَظَاهَرُوا عَلَى إِخْرَاجِكُمْ أَنْ تَوَلَّوْهُمْ وَمَنْ يَتَوَلَّهُمْ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ (٩)

و تنها شما را از دوستى كسانى نهى مى‏كند كه در دين با شما قتال كرده و از وطنتان بيرون كردند و بر بيرون كردن شما همدست شدند، زنهار آنها را دوست نگيريد و كسانى كه با آنان دوستى و ياورى كنند ايشان به حقيقت ظالم و ستمكارند. (۹)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا جَاءَكُمُ الْمُؤْمِنَاتُ مُهَاجِرَاتٍ فَامْتَحِنُوهُنَّ اللَّهُ أَعْلَمُ بِإِيمَانِهِنَّ فَإِنْ عَلِمْتُمُوهُنَّ مُؤْمِنَاتٍ فَلا تَرْجِعُوهُنَّ إِلَى الْكُفَّارِ لا هُنَّ حِلٌّ لَهُمْ وَلا هُمْ يَحِلُّونَ لَهُنَّ وَآتُوهُمْ مَا أَنْفَقُوا وَلا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ أَنْ تَنْكِحُوهُنَّ إِذَا آتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ وَلا تُمْسِكُوا بِعِصَمِ الْكَوَافِرِ وَاسْأَلُوا مَا أَنْفَقْتُمْ وَلْيَسْأَلُوا مَا أَنْفَقُوا ذَلِكُمْ حُكْمُ اللَّهِ يَحْكُمُ بَيْنَكُمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ (١٠)

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، زنانى كه به عنوان اسلام و ايمان (از ديار خود) هجرت كرده و به سوى شما آمدند (ممكن است جاسوس باشند) شما از آنها تحقيق كرده و امتحانشان كنيد و البته خدا به (صدق و كذب) ايمانشان داناتر است، اگر با ايمانشان شناختيد آنها را ديگر به شوهران كافرشان بر مگردانيد كه هرگز اين زنان مؤمن بر آن كفّار و آن شوهران كافر بر اين زنان حلال نيستند ولى مهر و نفقه‏اى كه شوهران مخارج آن زنان كرده‏اند به آنها بپردازيد، و باكى نيست كه شما با آنان نكاح كنيد در صورتى كه اجر و مهرشان را بدهيد. و هرگز متوسل به حفاظت (و عقد و پيمان) زنان كافره نشويد و (اگر زنانتان از اسلام به كفر برگشتند و نزد كافران رفتند) از كفّار مهر و نفقه مطالبه كنيد، آنها هم (اگر زنانشان ايمان آوردند و نزد شما آمدند) مهر و نفقه طلبند. اين حكم خداست كه ميان شما حكم مى‏كند و خدا (به حقايق امور) دانا و (به مصالح خلق) آگاه است. (۱۰)

وَإِنْ فَاتَكُمْ شَيْءٌ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ إِلَى الْكُفَّارِ فَعَاقَبْتُمْ فَآتُوا الَّذِينَ ذَهَبَتْ أَزْوَاجُهُمْ مِثْلَ مَا أَنْفَقُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ (١١)

و اگر از زنان شما كسانى (مرتد شده) به سوى كافران رفتند و شما در مقام انتقام بر آمديد و غنيمت برديد، به مردانى كه زنانشان رفته‏اند به قدر همان مهر و نفقه‏اى كه خرج كرده‏اند بدهيد، و از خدايى كه به او ايمان آورده‏ايد بترسيد و پرهيزكار شويد. (۱۱)

يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا جَاءَكَ الْمُؤْمِنَاتُ يُبَايِعْنَكَ عَلَى أَنْ لا يُشْرِكْنَ بِاللَّهِ شَيْئًا وَلا يَسْرِقْنَ وَلا يَزْنِينَ وَلا يَقْتُلْنَ أَوْلادَهُنَّ وَلا يَأْتِينَ بِبُهْتَانٍ يَفْتَرِينَهُ بَيْنَ أَيْدِيهِنَّ وَأَرْجُلِهِنَّ وَلا يَعْصِينَكَ فِي مَعْرُوفٍ فَبَايِعْهُنَّ وَاسْتَغْفِرْ لَهُنَّ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ (١٢)

الا اى پيغمبر (گرامى) چون زنان مؤمن آيند كه با تو بيعت كنند كه ديگر هرگز شرك به خدا نياورند و سرقت و زنا كارى نكنند و اولاد خود را به قتل نرسانند و بر كسى افترا و بهتان ميان دست و پاى خود نبندند (يعنى فرزندى را كه ميان دست و پاى خود پرورده و علم به آن از انعقاد نطفه او دارند به دروغ به كسى غير پدرش نبندند) و با تو در هيچ امر معروفى مخالفت نكنند، بدين شرايط با آنها بيعت كن و بر آنان از خدا آمرزش و غفران طلب، كه خدا بسيار آمرزنده و مهربان است. (۱۲)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَوَلَّوْا قَوْمًا غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ قَدْ يَئِسُوا مِنَ الآخِرَةِ كَمَا يَئِسَ الْكُفَّارُ مِنْ أَصْحَابِ الْقُبُورِ (١٣)

الا اى اهل ايمان، هرگز قومى را كه خدا بر آنان غضب كرده (يعنى جهودان را) يار و دوستدار خود مگيريد كه آنها از عالم آخرت به كلى مأيوسند چنان كه كافران از اهل قبور نوميدند (يعنى فرقى ميان جهودان و اهل كتاب كه خود را معتقد به خدا و قيامت مى‏دانند با كافران بى‏عقيده در مقام عمل هيچ نيست كه هيچ كدام طالب آخرت و در فكر قيامت ابدا نيستند). (۱۳)

درباره ادمین

هم در پی بالائیــــان ، هم من اسیــر خاكیان هم در پی همخــــانه ام ،هم خــانه را گم كرده ام آهـــــم چو برافلاك شد اشكــــم روان بر خاك شد آخـــــر از اینجا نیستم ، كاشـــــانه را گم كرده ام درقالب این خاكیان عمری است سرگردان شدم چون جان اسیرحبس شد ، جانانه را گم كرده ام

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Enter Captcha Here : *

Reload Image