سه شنبه , ۱۷ تیر ۱۳۹۹
فوری
خانه / مذهبی / قرآن کریم / سوره الملک

سوره الملک

سُوۡرَةُ المُلک

.
بِسۡمِ ٱللهِ ٱلرَّحۡمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان

 تَبَارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ (١)

بزرگوار خدايى كه سلطنت ملك هستى به دست قدرت اوست و بر همه چيز تواناست. (۱)

الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيَاةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلا وَهُوَ الْعَزِيزُ الْغَفُورُ (٢)

خدايى كه مرگ و زندگانى را آفريد كه شما بندگان را بيازمايد تا كدام نيكوكارتر (و خلوص اعمالش بيشتر) است و او مقتدر و بسيار آمرزنده است. (۲)

الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ طِبَاقًا مَا تَرَى فِي خَلْقِ الرَّحْمَنِ مِنْ تَفَاوُتٍ فَارْجِعِ الْبَصَرَ هَلْ تَرَى مِنْ فُطُورٍ (٣)

آن خدايى كه هفت آسمان بلند را به طبقاتى منظم بيافريد و هيچ در نظم خلقت خداى رحمان بى‏نظمى و نقصان نخواهى يافت، باز بارها به ديده عقل بنگر تا هيچ نقص و خلل هرگز در آن توانى يافت؟ (۳)

ثُمَّ ارْجِعِ الْبَصَرَ كَرَّتَيْنِ يَنْقَلِبْ إِلَيْكَ الْبَصَرُ خَاسِئًا وَهُوَ حَسِيرٌ (٤)

باز دوباره به چشم بصيرت دقت كن تا ديده خرد زبون و خسته (نقصى نيافته) به سوى تو باز گردد. (۴)

وَلَقَدْ زَيَّنَّا السَّمَاءَ الدُّنْيَا بِمَصَابِيحَ وَجَعَلْنَاهَا رُجُومًا لِلشَّيَاطِينِ وَأَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابَ السَّعِيرِ (٥)

و ما آسمان دنيا را به چراغهاى انجم رخشان زيب و زيور داديم و به تير شهاب آن ستارگان شياطين را رانديم و عذاب آتش فروزان را بر آنها مهيّا ساختيم. (۵)

وَلِلَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ (٦)

و بر آنان كه به خداى خود كافر شدند عذاب جهنّم كه بسيار بد منزلگاهى است مهيّاست. (۶)

إِذَا أُلْقُوا فِيهَا سَمِعُوا لَهَا شَهِيقًا وَهِيَ تَفُورُ (٧)

كه چون به آن جهنّم در افتند فرياد منكرى چون شهيق خران از آتش چون ديگ جوشان مى‏شنوند. (۷)

تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ الْغَيْظِ كُلَّمَا أُلْقِيَ فِيهَا فَوْجٌ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُهَا أَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيرٌ (٨)

(دوزخ از خشم كافران) نزديك است شكافته و قطعه قطعه شود، هر فوجى را كه به آتش در افكنند خازنان جهنّم از آنها پرسند: آيا پيغمبرى براى راهنمايى شما نيامد؟ (۸)

قَالُوا بَلَى قَدْ جَاءَنَا نَذِيرٌ فَكَذَّبْنَا وَقُلْنَا مَا نَزَّلَ اللَّهُ مِنْ شَيْءٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلا فِي ضَلالٍ كَبِيرٍ (٩)

آنها در جواب گويند: آرى، ما را رسول بيم دهنده حق آمد ولى ما تكذيب او كرديم و گفتيم كه خدا چيزى (از آسمان) نفرستاده و جز اينكه شما رسولان سخت به گمراهى و ضلالتيد هيچ نيست. (۹)

وَقَالُوا لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا فِي أَصْحَابِ السَّعِيرِ (١٠)

و گويند: اگر ما در دنيا (سخن انبيا) مى‏شنيديم يا به دستور عقل رفتار مى‏كرديم (امروز) از دوزخيان نبوديم. (۱۰)

فَاعْتَرَفُوا بِذَنْبِهِمْ فَسُحْقًا لأصْحَابِ السَّعِيرِ (١١)

آنجا به گناه خود معترف شوند (كه سودى ندارد و خطاب قهر فرا رسد) كه اهل آتش افروخته (قهر، از رحمت حق) دور باد. (۱۱)

إِنَّ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ كَبِيرٌ (١٢)

همانا آنان كه از خداى خود در پنهان مى‏ترسند آنها را آمرزش و پاداش بزرگ (بهشت ابد) خواهد بود. (۱۲)

وَأَسِرُّوا قَوْلَكُمْ أَوِ اجْهَرُوا بِهِ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ (١٣)

و شما سخن پنهان گوييد يا آشكار، در علم حق يكسان است، كه خدا به اسرار دلها هم البته داناست. (۱۳)

أَلا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ (١٤)

آيا آن خدايى كه خلق را آفريده عالم به اسرار آنها نيست؟ و حال آنكه او بر باطن و ظاهر همه امور عالم آگاه است. (۱۴)

هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الأرْضَ ذَلُولا فَامْشُوا فِي مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا مِنْ رِزْقِهِ وَإِلَيْهِ النُّشُورُ (١٥)

او آن خدايى است كه زمين را براى شما نرم و هموار گردانيد پس شما در پست و بلندى‏هاى آن حركت كنيد و از روزى او خوريد و (بدانيد كه) بازگشت همه خلايق به سوى اوست. (۱۵)

 أَأَمِنْتُمْ مَنْ فِي السَّمَاءِ أَنْ يَخْسِفَ بِكُمُ الأرْضَ فَإِذَا هِيَ تَمُورُ (١٦)

آيا از (قهر) خدايى كه در آسمان مقتدر و حكمفرماست ايمنيد كه شما را به زمين فرو برد در حالى كه زمين به موج و اضطراب در افتد؟ (۱۶)

أَمْ أَمِنْتُمْ مَنْ فِي السَّمَاءِ أَنْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا فَسَتَعْلَمُونَ كَيْفَ نَذِيرِ (١٧)

آيا از قهر خداى مقتدرى كه در (زمين و) آسمان حكمفرماست ايمنيد كه تندبادى بفرستد و بر سر شما سنگ ببارد تا بدانيد كه وعده عذاب من چگونه است؟ (۱۷)

وَلَقَدْ كَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ (١٨)

و همانا امم پيش از اينها نيز (رسولان ما را) تكذيب كردند پس (بنگريد) چگونه سخت آنها را هلاك كردم. (۱۸)

أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صَافَّاتٍ وَيَقْبِضْنَ مَا يُمْسِكُهُنَّ إِلا الرَّحْمَنُ إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ بَصِيرٌ (١٩)

آيا مرغان هوا را نمى‏نگرند كه بالاى سرشان پر گشوده، گاه بى‏حركت و گاه با حركت بال پرواز مى‏كنند؟ كسى جز خداى مهربان آنها را (در فضا) نگاه نمى‏دارد، كه او به احوال همه موجودات كاملا بيناست. (۱۹)

أَمْ مَنْ هَذَا الَّذِي هُوَ جُنْدٌ لَكُمْ يَنْصُرُكُمْ مِنْ دُونِ الرَّحْمَنِ إِنِ الْكَافِرُونَ إِلا فِي غُرُورٍ (٢٠)

آيا آن كيست كه سپاه و مددكار شما باشد و همه‏گونه شما را در برابر خداى مهربان يارى تواند كرد؟ پس كافران جز در غرور و فريبى بيش نيستند. (۲۰)

أَمْ مَنْ هَذَا الَّذِي يَرْزُقُكُمْ إِنْ أَمْسَكَ رِزْقَهُ بَلْ لَجُّوا فِي عُتُوٍّ وَنُفُورٍ (٢١)

آيا آن كيست كه اگر خدا از شما رزق خود باز گيرد او روزى به شما تواند داد؟ بلكه كافران دانسته در طغيان و عصيان لجاج ورزند و از حق اعراض مى‏كنند. (۲۱)

أَفَمَنْ يَمْشِي مُكِبًّا عَلَى وَجْهِهِ أَهْدَى أَمْ مَنْ يَمْشِي سَوِيًّا عَلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ (٢٢)

آيا آن كس كه (در كفر و جهالت) سرنگون به رو در افتاده يا آن كه با قامت راست به راه راست (ايمان) است كدام بهتر هدايت يافته‏اند؟ (۲۲)

قُلْ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالأبْصَارَ وَالأفْئِدَةَ قَلِيلا مَا تَشْكُرُونَ (٢٣)

بگو: اوست خدايى كه شما را از نيستى به هستى آورد و دو گوش و چشم (شنوا و بينا) و دل (هوشيار) به شما عطا كرد (تا شكر نعمتش گوييد) حال آنكه بسيار كم از نعم او شكرگزارى مى‏كنيد. (۲۳)

قُلْ هُوَ الَّذِي ذَرَأَكُمْ فِي الأرْضِ وَإِلَيْهِ تُحْشَرُونَ (٢٤)

بگو: اوست خدايى كه شما را در زمين (از خاك) برانگيخت و (پس از مرگ) باز به سوى او محشور مى‏شويد. (۲۴)

وَيَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ (٢٥)

و كافران (به تمسخر) گويند: اين وعده قيامت كى خواهد بود اگر شما راست مى‏گوييد؟ (۲۵)

قُلْ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ وَإِنَّمَا أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ (٢٦)

بگو: علم آن تنها نزد خداست و من منحصرا وظيفه‏ام اين است كه شما را (از عذاب حق) بترسانم. (۲۶)

فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِيئَتْ وُجُوهُ الَّذِينَ كَفَرُوا وَقِيلَ هَذَا الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ (٢٧)

كه چون كافران آن عذاب سخت را نزديك خود به چشم مشاهده كنند رخسار آنها (از خوف) زشت و سياه شود و به آنها گويند: اين همان عذابى است كه جدّا درخواست مى‏كرديد. (۲۷)

قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَهْلَكَنِيَ اللَّهُ وَمَنْ مَعِيَ أَوْ رَحِمَنَا فَمَنْ يُجِيرُ الْكَافِرِينَ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ (٢٨)

بگو: چه تصور مى‏كنيد؟ اگر خدا من و مؤمنانى كه با منند همه را هلاك كند يا لطف و رحمت فرمايد آيا آنان كه كافرند چه كسى از عذاب دردناك (دوزخ) نجاتشان خواهد داد؟ (۲۸)

قُلْ هُوَ الرَّحْمَنُ آمَنَّا بِهِ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَا فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ (٢٩)

بگو: (آن كه من شما را به سوى او مى‏خوانم) او خداى مهربان است كه ما به او ايمان آورده و بر او توكل كرديم و به زودى شما را معلوم شود كيست كه آشكارا به ضلالت و گمراهى است؟ (۲۹)

قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَاؤُكُمْ غَوْرًا فَمَنْ يَأْتِيكُمْ بِمَاءٍ مَعِينٍ (٣٠)

بگو: چه تصوّر مى‏كنيد؟ اگر آب (كه مايه زندگانى) شما (است) همه به زمين فرو رود (جز خدا) كيست كه باز آب روان و گوارا براى شما پديد آرد؟ (۳۰)

درباره ادمین

هم در پی بالائیــــان ، هم من اسیــر خاكیان هم در پی همخــــانه ام ،هم خــانه را گم كرده ام آهـــــم چو برافلاك شد اشكــــم روان بر خاك شد آخـــــر از اینجا نیستم ، كاشـــــانه را گم كرده ام درقالب این خاكیان عمری است سرگردان شدم چون جان اسیرحبس شد ، جانانه را گم كرده ام

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Enter Captcha Here : *

Reload Image