سه شنبه , ۱۷ تیر ۱۳۹۹
فوری
خانه / مذهبی / قرآن کریم / سوره الحدید

سوره الحدید

سُوۡرَةُ الحَدید

.
بِسۡمِ ٱللهِ ٱلرَّحۡمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان

سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (١)

هر چه در آسمانها و زمين است همه به تسبيح و ستايش يكتا خدايى كه مقتدر و حكيم است مشغولند. (۱)

لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ (٢)

آن خدايى كه فرمانروايى آسمانها و زمين از آن اوست، او زنده مى‏گرداند و باز مى‏ميراند و اوست كه بر همه چيز تواناست. (۲)

هُوَ الأوَّلُ وَالآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ (٣)

اوّل و آخر هستى و پيدا و پنهان وجود همه اوست و او به همه امور عالم داناست. (۳)

هُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ يَعْلَمُ مَا يَلِجُ فِي الأرْضِ وَمَا يَخْرُجُ مِنْهَا وَمَا يَنْزِلُ مِنَ السَّمَاءِ وَمَا يَعْرُجُ فِيهَا وَهُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ مَا كُنْتُمْ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ (٤)

اوست خدايى كه آسمانها و زمين را در شش روز (و شش مرتبه كلى ظهور وجود) بيافريد آن گاه بر عرش (تدبير عالم) قرار گرفت، او هر چه در زمين فرو رود و هر چه از آن برآيد و آنچه از آسمان نازل شود و آنچه به آن بالا رود همه را مى‏داند و هر كجا باشيد او با شماست و خدا به هر چه كنيد بيناست. (۴)

لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ وَإِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الأمُورُ (٥)

آسمانها و زمين همه ملك اوست و رجوع تمام امور عالم به سوى خداست. (۵)

يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهَارِ وَيُولِجُ النَّهَارَ فِي اللَّيْلِ وَهُوَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ (٦)

شب را در (پرده زرين) روز نهان كند و روز را در (خيمه سياه) شب پنهان سازد و به اسرار دلهاى خلق هم او آگاه است. (۶)

آمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَأَنْفِقُوا مِمَّا جَعَلَكُمْ مُسْتَخْلَفِينَ فِيهِ فَالَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَأَنْفَقُوا لَهُمْ أَجْرٌ كَبِيرٌ (٧)

(الا اى بندگان) به خدا و رسول او ايمان آريد و از آنچه شما را در آن وارث گذشتگان گردانيد (به راه خدا) انفاق كنيد، پس بر آنان كه از شما ايمان آوردند و انفاق كردند پاداش بزرگ (بهشت ابد) خواهد بود. (۷)

وَمَا لَكُمْ لا تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ لِتُؤْمِنُوا بِرَبِّكُمْ وَقَدْ أَخَذَ مِيثَاقَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ (٨)

و براى چه شما به خدا ايمان نياوريد در صورتى كه رسول حق شما را (به آيات و معجزات) به راه ايمان به پروردگارتان دعوت مى‏كند و خدا هم (در فطرت و عقل) از شما پيمان ايمان گرفته است اگر (قابليت) ايمان داريد. (۸)

هُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ عَلَى عَبْدِهِ آيَاتٍ بَيِّنَاتٍ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَإِنَّ اللَّهَ بِكُمْ لَرَءُوفٌ رَحِيمٌ (٩)

وَمَا لَكُمْ أَلا تُنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلِلَّهِ مِيرَاثُ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ لا يَسْتَوِي مِنْكُمْ مَنْ أَنْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَقَاتَلَ أُولَئِكَ أَعْظَمُ اوست خدايى كه بر بنده خود (محمّد مصطفى صلّى اللَّه عليه و آله) آيات قرآن روشن بيان را نازل مى‏كند تا شما را از ظلمات (جهل و عصيان) بيرون آرد و به نور (علم و ايمان) رهبرى كند و خدا بسيار در حق شما مشفق و مهربان است. (۹)

دَرَجَةً مِنَ الَّذِينَ أَنْفَقُوا مِنْ بَعْدُ وَقَاتَلُوا وَكُلا وَعَدَ اللَّهُ الْحُسْنَى وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ (١٠)

و براى چه در راه خدا انفاق نكنيد در صورتى كه (شما با ملك و مالتان روز مرگ فانى شويد و) وارث تمام (اهل) آسمانها و زمين خداست؟! آن مسلمانانى كه پيش از فتح (مكه زمان ضعف اسلام) در راه دين انفاق و جهاد كردند با ديگران مساوى نيستند، آنها اجر و مقامشان بسيار عظيم‏تر از كسانى است كه بعد از فتح (و قدرت اسلام) انفاق و جهاد كردند و ليكن خدا به همه وعده نيكوترين پاداش را (كه بهشت ابد است) داده و خدا به هر چه كنيد آگاه است. (۱۰)

مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ وَلَهُ أَجْرٌ كَرِيمٌ (١١)

آن كيست كه به خدا قرض نيكو دهد (يعنى قرض الحسنه و صدقه دهد و احسان به فقيران كند) تا خدا بر او چندين برابر گرداند و او را پاداشى با لطف و كرامت باشد؟ (۱۱)

يَوْمَ تَرَى الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ يَسْعَى نُورُهُمْ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَبِأَيْمَانِهِمْ بُشْرَاكُمُ الْيَوْمَ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ (١٢)

(اى رسول ما ياد آر) روزى كه مردان و زنان مؤمن شعشعه نور ايمانشان پيش رو و سمت راست آنها بشتابد (و آنان را مژده دهند كه) امروز شما را به بهشتى كه نهرها زير درختانش جارى است بشارت باد كه در آن بهشت جاودان خواهيد بود. اين همان سعادت و فيروزى بزرگ است. (۱۲)

يَوْمَ يَقُولُ الْمُنَافِقُونَ وَالْمُنَافِقَاتُ لِلَّذِينَ آمَنُوا انْظُرُونَا نَقْتَبِسْ مِنْ نُورِكُمْ قِيلَ ارْجِعُوا وَرَاءَكُمْ فَالْتَمِسُوا نُورًا فَضُرِبَ بَيْنَهُمْ بِسُورٍ لَهُ بَابٌ بَاطِنُهُ فِيهِ الرَّحْمَةُ وَظَاهِرُهُ مِنْ قِبَلِهِ الْعَذَابُ (١٣)

و باز آن روز مردان و زنان منافق به اهل ايمان گويند: مشتابيد و به ما فرصتى دهيد تا ما هم از نور شما روشنايى برگيريم. در پاسخ به آنها گويند: واپس گرديد (يعنى اگر مى‏توانيد به دنيا بازگرديد) و از آنجا نور طلبيد. در اين گفتگو باشند كه بين آن دوزخيان با اهل بهشت حصارى حايل گردد و بر آن حصار درى باشد كه باطن و درون آن در، بهشت رحمت است و از جانب ظاهر آن عذاب جهنم خواهد بود. (۱۳)

يُنَادُونَهُمْ أَلَمْ نَكُنْ مَعَكُمْ قَالُوا بَلَى وَلَكِنَّكُمْ فَتَنْتُمْ أَنْفُسَكُمْ وَتَرَبَّصْتُمْ وَارْتَبْتُمْ وَغَرَّتْكُمُ الأمَانِيُّ حَتَّى جَاءَ أَمْرُ اللَّهِ وَغَرَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ (١٤)

باز منافقان (بهشتيان را) ندا كنند كه آخر نه ما هم با شما بوديم؟ آنها جواب دهند: بلى راست مى‏گوييد ليكن شما (به نفاق با خدا) خود را به فتنه افكنديد و انتظار (هلاكت مؤمنان) داشتيد و (در كار دين) به شك و ريب بوديد و آرزوهاى دنيا فريبتان داد تا وقتى كه امر خدا (يعنى مرگ) فرا رسيد و شيطان فريبنده شما را غافل و مغرور گردانيد. (۱۴)

فَالْيَوْمَ لا يُؤْخَذُ مِنْكُمْ فِدْيَةٌ وَلا مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مَأْوَاكُمُ النَّارُ هِيَ مَوْلاكُمْ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ (١٥)

پس امروز (بر نجات هيچ يك) از شما منافقان و كافران فديه و عوض نپذيرند، همه منزلگاهتان آتش دوزخ است و آن آتش شما را سزاوارتر است و بسيار به بد منزلى باز مى‏گرديد. (۱۵)

أَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ وَلا يَكُونُوا كَالَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِنْ قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الأمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَكَثِيرٌ مِنْهُمْ فَاسِقُونَ (١٦)

آيا نوبت آن نرسيد كه گرويدگان (ظاهرى از باطن به خدا بگروند و) دلهاشان به ياد خدا خاشع گردد و به آنچه از حق نازل شد بذل توجه كنند و مانند كسانى كه پيش از اين برايشان كتاب آسمانى آمد (يعنى يهود و نصارى) نباشند كه دوره طولانى (زمان فترت) بر آنها گذشت و دلهاشان زنگ قساوت گرفت و بسيارى فاسق و نابكار شدند؟ (۱۶)

اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يُحْيِي الأرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الآيَاتِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ (١٧)

بدانيد كه خداست كه زمين را پس از مرگ (خزان) زنده مى‏گرداند. ما آيات و ادلّه (قدرت خود) را براى شما بيان كرديم تا مگر فكر و عقل به كار بنديد. (۱۷)

إِنَّ الْمُصَّدِّقِينَ وَالْمُصَّدِّقَاتِ وَأَقْرَضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا يُضَاعَفُ لَهُمْ وَلَهُمْ أَجْرٌ كَرِيمٌ (١٨)

همانا مردان و زنانى كه در راه خدا (به فقيران) صدقه و احسان كنند و به خدا قرض نيكو دهند (يعنى به محتاجان قرض الحسنه دهند) احسان آنها را چندين برابر سازند و پاداش با لطف و كرامت نيز خواهند داشت. (۱۸)

وَالَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ أُولَئِكَ هُمُ الصِّدِّيقُونَ وَالشُّهَدَاءُ عِنْدَ رَبِّهِمْ لَهُمْ أَجْرُهُمْ وَنُورُهُمْ وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا أُولَئِكَ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ (١٩)

و آنان كه به خدا و رسولانش ايمان آوردند به حقيقت راستگويان عالمند و برايشان نزد خدا اجر شهيدان است، پاداش اعمال و نور ايمانشان را (در بهشت) مى‏يابند. و آنان كه كافر شده و آيات ما را تكذيب كردند آنها اهل آتش دوزخند. (۱۹)

اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَزِينَةٌ وَتَفَاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِي الأمْوَالِ وَالأوْلادِ كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَرَاهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُونُ حُطَامًا وَفِي الآخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَمَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانٌ وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلا مَتَاعُ الْغُرُورِ (٢٠)

بدانيد كه زندگانى دنيا به حقيقت بازيچه‏اى است طفلانه و لهو و عيّاشى و زيب و آرايش و تفاخر و خودستايى با يكديگر و حرص افزودن مال و فرزندان. در مثل مانند بارانى است كه گياهى در پى آن از زمين برويد كه برزگران (يا كفار دنياپرست) را به شگفت آرد و سپس بنگرى كه زرد و خشك شود و بپوسد. و در عالم آخرت (دنيا طلبان را) عذاب سخت جهنم و (مؤمنان را) آمرزش و خشنودى حق نصيب است. و بارى، بدانيد كه زندگانى دنيا جز متاع فريب و غرور چيزى نيست. (۲۰)

سَابِقُوا إِلَى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا كَعَرْضِ السَّمَاءِ وَالأرْضِ أُعِدَّتْ لِلَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ (٢١)

به سوى آمرزش پروردگارتان بشتابيد و به راه بهشتى كه عرضش به قدر پهناى آسمان و زمين است و براى اهل ايمان به خدا و پيمبرانش مهيّا گرديده. اين فضل خداست كه به هر كس خواهد عطا مى‏كند و خدا داراى فضل و كرم بسيار عظيم است. (۲۱)

مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الأرْضِ وَلا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ (٢٢)

هر رنج و مصيبتى كه در زمين (از قحطى و آفت و فقر و ستم) يا در نفس خويش (چون ترس و غم و درد و الم) به شما رسد همه در كتاب (لوح محفوظ ما) پيش از آنكه همه را (در دنيا) ايجاد كنيم ثبت است و البته اين كار بر خدا آسان است. (۲۲)

لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ (٢٣)

(اين تقدير حق را بدانيد) تا هرگز بر آنچه از دست شما رود دلتنگ نشويد و به آنچه به شما مى‏دهد مغرور و دلشاد نگرديد، و خدا دوستدار هيچ متكبر خودستايى نيست. (۲۳)

الَّذِينَ يَبْخَلُونَ وَيَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ وَمَنْ يَتَوَلَّ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ (٢٤)

همان متكبرانى كه خودشان (در احسان به فقيران) بخل مى‏ورزند و مردم را هم به بخل و منع احسان وا مى‏دارند. و هر كه روى (از اطاعت حق) بگرداند خدا به كلى بى‏نياز و ستوده صفات است. (۲۴)

لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ وَأَنْزَلْنَا الْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسٌ شَدِيدٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ وَرُسُلَهُ بِالْغَيْبِ إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ (٢٥)

همانا ما پيمبران خود را با ادلّه و معجزات فرستاديم و با ايشان كتاب و ميزان عدل نازل كرديم تا مردم به راستى و عدالت گرايند، و آهن (و ديگر فلزات) را كه در آن هم سختى (جنگ و كارزار) و هم منافع بسيار بر مردم است (نيز براى حفظ عدالت) آفريديم، و تا معلوم شود كه خدا و رسلش را با ايمان قلبى كه يارى خواهد كرد؟ (هر چند) كه خدا بسيار قوى و مقتدر (و از يارى خلق بى‏نياز) است. (۲۵)

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا وَإِبْرَاهِيمَ وَجَعَلْنَا فِي ذُرِّيَّتِهِمَا النُّبُوَّةَ وَالْكِتَابَ فَمِنْهُمْ مُهْتَدٍ وَكَثِيرٌ مِنْهُمْ فَاسِقُونَ (٢٦)

و البته ما نوح و ابراهيم را فرستاديم و در ميان فرزندانشان نبوت و كتاب آسمانى قرار داديم، پس آنها برخى به راه حق هدايت يافتند و بسيارى به فسق و بدكارى شتافتند. (۲۶)

ثُمَّ قَفَّيْنَا عَلَى آثَارِهِمْ بِرُسُلِنَا وَقَفَّيْنَا بِعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَآتَيْنَاهُ الإنْجِيلَ وَجَعَلْنَا فِي قُلُوبِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ رَأْفَةً وَرَحْمَةً وَرَهْبَانِيَّةً ابْتَدَعُوهَا مَا كَتَبْنَاهَا عَلَيْهِمْ إِلا ابْتِغَاءَ رِضْوَانِ اللَّهِ فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا فَآتَيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا مِنْهُمْ أَجْرَهُمْ وَكَثِيرٌ مِنْهُمْ فَاسِقُونَ (٢٧)

و از پى آنان باز رسولان ديگر و سپس عيسى مريم را فرستاديم و به او كتاب آسمانى انجيل را عطا كرديم و در دل پيروان (حقيقى) او رأفت و مهربانى نهاديم و ليكن رهبانيّت و ترك دنيا را از پيش خود بدعت انگيختند، ما بر آنها جز آنكه رضا و خشنودى خدا را طلبند (در كتاب انجيل) ننوشتيم و باز آنها چنان كه بايد و شايد همه مراعات آن را نكردند، ما هم به آنان كه ايمان آوردند پاداش و اجرشان را عطا كرديم و ليكن از آنها بسيارى به راه فسق و تبهكارى شتافتند. (۲۷)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَآمِنُوا بِرَسُولِهِ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ وَيَجْعَلْ لَكُمْ نُورًا تَمْشُونَ بِهِ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ (٢٨)

اى كسانى كه به حق گرويديد، اينك خداترس و متّقى شويد و به رسولش (محمّد مصطفى صلّى اللَّه عليه و آله) نيز ايمان آريد تا خدا شما را از رحمتش دو بهره نصيب گرداند (يكى بر ايمان به رسولان پيشين و يكى بر ايمان به دين رسول ختمى مرتبت) و نورى شما را عطا كند كه بدان نور راه (بهشت ابد) پيماييد و از گناه شما درگذرد، و خدا بسيار آمرزنده و مهربان است. (۲۸)

لِئَلا يَعْلَمَ أَهْلُ الْكِتَابِ أَلا يَقْدِرُونَ عَلَى شَيْءٍ مِنْ فَضْلِ اللَّهِ وَأَنَّ الْفَضْلَ بِيَدِ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ (٢٩)

تا آنان كه اسلام نياوردند از اهل كتاب بدانند كه آنها هيچ به رحمت و فضل الهى دستى ندارند و هر فضلى و رحمتى به دست خداست، كه او به هر كه خواهد مى‏بخشد و خدا داراى فضل و رحمت بزرگ و بى‏انتها است. (۲۹)

درباره ادمین

هم در پی بالائیــــان ، هم من اسیــر خاكیان هم در پی همخــــانه ام ،هم خــانه را گم كرده ام آهـــــم چو برافلاك شد اشكــــم روان بر خاك شد آخـــــر از اینجا نیستم ، كاشـــــانه را گم كرده ام درقالب این خاكیان عمری است سرگردان شدم چون جان اسیرحبس شد ، جانانه را گم كرده ام

مطالعه دیگر مطالب

کیفیت خواندن نماز آیات در استفتائات رهبری

کیفیت خواندن نماز آیات در استفتائات رهبری، آیت الله خامنه ای به چند صورت می …

solymani

وصیت سردار قاسم سلیمانی

بسم الله الرحمن الرحیم شهادت می‌دهم به اصول دین اشهد أن لا اله الا الله …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Enter Captcha Here : *

Reload Image